tevabuena

Amig@s tod@s

2008-03-01T17:29:00.010Z

Chegou o momento da despedida de quen lles escribe. Lamento no máis fondo perder estar vía de contacto, sempre tan "alentosa", pero haberá outras tamén interesantes.
Chegamos a acadar un número de visitas que nin imaxinamos en algo máis dun ano de existencia. Máis de 260 post, comentarios xenerosos, outros construtivamente críticos...
Moveunos a "brincadeira" cotidiana, compartimos a nosa preocupación por aqueles aspectos que dificultan, ao noso entender, unha marcha máis harmoniosa do mundo, desde o que conformaba o noso máis inmediato até o que, medido en distancia física, resultaba máis lonxano.

Abonda, creo, pola miña parte e agardo ter contribuído a alimentar o espírito co que naceu este recuncho, mais non quero deixar de agradecer a tod@s @s tevabueneir@s a confianza, o respecto e a xenerosidade coa que se me tratou. Á Presidenta de Honra, a miña gratitude pola idea, o apoio e as moitas contribucións; ao resto das editoras, o alento, a participación e os risos, aínda que só foran virtuais.

Gracias a Antonio, Irene, Isaac, Isotxa, María Vilariño, María Xosé, Marisa, Marta Cartelle, Marta Celanova e Silvana, polo seguimento, polas ideas, por todo o compartido, neste e noutros espazos (que non me esqueza de ninguén!!).

Gracias a Maura e a Manuel Anxo, á Pirámide, á Píntega e a tod@s os que, aínda que só fora nunha ocasión, visitastes este espazo e fixestes de cada axexo, de cada comentario, un estímulo para seguir.

Oxalá alguén lle siga dando vida a este blog, pero servidora bótalle con este post a chave á porta que lle deu sempre entrada ao tan querido Tevabuena. Entendede que agora, máis soa ca nunca pola alfombra de veludo estragado, fáltanlle a unha os folgos para seguir.

Vémonos -sei que isto me vai valer máis dun sarcasmo- nos bares!

Non somos tod@s @s que estamos, pero non sei onde metín as fotos dos bos tempos. Que esta imaxe, malia as ausencias, sirva para dicir:

Gracias mil e até sempre!!!!

RAJOYDI, LA NIÑA FELIZ...

2008-03-01T17:20:00.001Z

Homes respectados/respectables

2008-02-26T11:18:00.006Z

Se hai un exemplo de respecto ás últimas vontades dun finado, se hai unha forma de homenaxe máis explícita a unha forma de pensar, de sentir, á integridade de quen quixo deixar constancia de que de non ter chegado a parca antes de tempo, tería feito un xesto derradeiro, este está reflectido na imaxe que vos deixamos.

Esquecendo a tendencia ideolóxica persoal de cada un, pensemos no significado que ten esta mensaxe: "hombre digno donde los haya [...] en reconocimiento a una vida llena de compromiso [...] con la pena de no poder ejercitar el derecho democrático al voto el 9 de marzo, a JOSÉ LUIS RODRÍGUEZ ZAPATERO".

Xa lle pode estar agradecido ZP, porque a última vontade deste home era a de contribuír á súa reelección como presidente do Estado español.

Quen dera persoas tan fieis, malia ter constancia das consecuencias, porque se no canto de José Luis, tivera posto Mariano, a maquinaria do reaccionarismo peperil, deixaría de concentrarse na campaña electoral para lle facer un amaño a Justiniano e, cual Lázaro, erguelo e polo a camiñar cara ao colexio electoral; aínda máis, achegaríanlle sen problemas a urna para que puidese exercer o seu dereito, tanto tería se non fose precisamente democrático en tales circunstancias. Pero facendo un repasiño pola biografía deste home de ben, non é doado imaxinalo cedendo á chantaxe da dereita: un militante antifranquista, comunista para máis inri, e condenado a cadea perpétua no 1960 por formar parte do Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación, que reivindicara a autoría dun atentado con dúas bombas contra un local da Falange en Madrid.

Insistimos: compártase ou non a ideoloxía deste home, ao que a súa familia recoñece coma un loitador pola xustiza e a liberdade, xa dariamos algo porque "en la hora postrera" tiveramos tal ocorrencia.

Descanse en paz, pois Justiniano, máis en paz se non puido ver o debate de onte pola noite.

Até sempre

2008-02-24T20:10:00.004Z

O Tevabuena leva días moi triste. Por eso e polas présas varias non escribimos.

E hoxe, permítaselle personalizar este post a unha das poucas superviventes, a única do equipo tevabuenil que aínda camiña -agora xa só pola beira- da mugrenta alfombra vermella.

Nunha das paredes, na que aínda queda un "Feliz 2008" do Nadal pasado, colga tamén a folla dun calendario, cunha data sinalada: o 29 de febreiro. Ese é o derradeiro día de traballo para as nosas Rabuda e Motorciños. Non saben elas aínda do meu sentimento de nostalxia previa a ese primeiro luns baleiro da súa presenza.

Foron, despois das marchas varias e tan significativas, a miña alegría polas mañás, o motivo dos risos. E agora... Non é que non vaia volver rir, pero dificilmente o farei nese espazo. Para cando encaixe coa xente nova que entra, xa estarei eu eu liando o petate.

E así, sen máis, con pena grande e co desexo sincero de que o futuro que lle agarda estea cheo de grandes éxitos para elas, que valen un mundo.

Até sempre, compañeiras!!!

Non sabemos se rir ou chorar

2008-02-14T10:21:00.003Z

Se non fora tan revelador, tan temible, aínda era para rir un cacho coas declaracións da tal María San Gil, á que aloumiñan e protexen todos os titulares da prensa facha:
El Correo Gallego: La USC estudiará la expulsión de los agresores de María San Gil

La Región: Los estudiantes de Económicas muestran su 'unánime y enérgica repulsa' por el intento de agresión a San Gil

El Mundo: Un grupo de independentistas intenta agredir a María San Gil en Santiago de Compostela

ABC: Estudiantes independentistas intentan agredir a María San Gil en Santiago de Compostela

Alguén comentou moi atinadamente por aí, que non lembran agora eles -sabemos ben da súa memoria selectiva- cando a Carrillo, que era investido Honoris Causa pola Autónoma de Madrid, un grupo arengado desde a ultradereita, máis concretamente pola voz radiofónica do innomeable FJL, lle chamaron asasino e xenocida. Claro, pero "yo más". Eis unha nova martir da causa neofalanxista.

Do resto, do que pensedes ao respecto, dicide vós, que non estamos moito para reflexións.

E xa está ben, que estamos entrando en cuestións máis serias do habitual. O próximo vai de algo divertido, se a actualidade nolo permite.

Unha de axentes... "galleguizadores"

2008-02-13T10:54:00.007Z

O noso compañeiro I. achegounos esa "preciosa misiva". El xa non comenta nada, e nós, tampouco. A verdade é que fala por si soa.

"Polos seus froitos coñecerédelos"

(Mateo, 7: 16).

Carta a una maestra

Querida profesora:
todos los días te entrego a mi tesoro más preciado para que continúes con la educación que en casa intentamos darle. Ya sé que cometo errores, que le hago más dependiente de lo que debiera, que intento que su vida sea feliz y para eso consiento más de lo prudente, pero es que soy madre.
Quisiera pedirte un favor, aconséjame, como profesional de la educación que eres, cómo puedo mejorar día a día para que mi hijo sea un buen alumno y una buena persona por lo tanto. Yo humildemente y con gran interés seguiré tus consejos porque sé que quieres el bien de mi hijo.
Sé que intentas que sea reflexivo, que se esfuerce, que no pierda la curiosidad, que tenga información sobre todos los saberes, que sepa cómo encontrar la solución a las dudas que se le presenten, que sea buen compañero, tolerante y respetuoso? y tantos otros cometidos que tienes y que son tan hermosos y tan difíciles.
Trabajes en un centro privado o público sé que es un trabajo solitario, lleno de dificultades y poco valorado en general. Yo te animo. Enseñar y ver la cara de los chiquillos cuando aprenden deber ser maravilloso.
Hoy te voy a hacer un ruego. La Administración os utiliza para ser agentes galleguizadores de tus alumnos, nuestros hijos, según dice.
He leído que con el decreto que entró en vigor este curso, pregonado como el del 50%, los profesores estáis obligados a impartir casi todas las asignaturas en gallego, y que tendríais problemas de no imponer su uso también a vuestros alumnos en esas asignaturas. Me imagino cómo te debes sentir. Tú que intentas que tengan criterio propio, que aprendan en un ambiente de libertad, de sinceridad, de respeto, ¡tú misma, tienes que ser agente de la imposición! Te ves limitada a proponer libros de texto de editoriales que sólo trabajan con el idioma gallego y no sabes cómo hacer para elegir aquellos que puedan adquirir en los dos idiomas.
Por favor, y vuelvo al principio, si te dejo mi más preciado tesoro, defiende sus derechos por mí cuando yo no estoy presente. Sé que para ti lo importante es que aprendan las materias que les impartes, no el idioma en que se las expliques.
Te prometo que voy a ayudarte si la Inspección quisiera incordiarte por defender la libertad de mi hijo y no estoy sola, hay mucha gente detrás dispuesta a dar la cara por ti.Mesa por la Libertad Lingüística . Santiago.

El Correo Gallego, 12 de febreiro de 2008.

Sen comentarios... (pola nosa parte)

2008-02-12T11:05:00.000Z

Filólogos autonómicos
Manuel Molares Do Val

La Región, 12-02-2008

Debería publicarse este anuncio: "Estudia Filología catalana, gallega o vasca. Carrera universitaria de gran futuro. Sin paro. El Estado necesita un mínimo de 18.222 filólogos en cada uno de los tres idiomas para cubrir una plaza de profesor en cada centro de enseñanza secundaria de todo el Estado". Aunque para que ocurra debe ganar nuevamente el PSOE las autonómicas andaluzas, en las que siempre triunfa Manuel Chaves, y también las generales.Chaves ha prometido enseñar las tres lenguas a quien lo solicite en cualquier centro educativo de su territorio para que ningún andaluz sea despedido del trabajo cuando viva en alguna región con lengua autonómica. Como acaba de ocurrirle a un médico en Cataluña. Resulta que hay españoles que discriminan a otros españoles, y en lugar de luchar contra esa segregación se decolora a los negros para hacerlos blancos, como Michael Jackson. Y como Chaves es presidente del PSOE exportará su proyecto a los 18.222 centros del país, que teóricamente requerirán, a tres cada centro, un mínimo de 54.666 filólogos.Aunque, desconfiemos: no suele cumplir sus promesas, como las del sueldo para las amas de casa y los estudiantes, la habitación individual en los hospitales, un ordenador por alumno, vivienda gratis para quien gane menos de 3.000 euros mensuales y muchas maravillas más. Pero ¡con los filólogos autonómicos no se juega! Es la profesión mayoritaria de los líderes nacionalistas y quien rompe un compromiso con ellos sufre más que el moroso perseguido por el cobrador del frac.

Un máis un, dous: máis un...

2008-02-10T12:58:00.000Z

Grans de area forman montañas, momentos os anos e nónadas a vida.

(Thomas Young)

Unha de fogosidades!!!

2008-02-07T20:38:00.000Z

Unha imaxe vale máis que mil palabras segundo din, así que aí vos queda. Unha parella (máis ou menos rondando as idades de moitos dos leitor@s do tevabuena) non puido conter a súa paixón, imaxinamos que debe ser consecuencia dos ardores que entran cun par de copas e tanto bombardeo polo día dos namorados, así que entrou nos baños dun bar en Noia e alí se dispuxo a botar un canivete. Non habería maiores consecuencias que o feito de seren ouvidos polos clientes do bar de non ser porque romperon unha parte do lavabo, co conseguinte ruído e sorpresa da clientela. O conto remata coa garda civil que acode ao bar dado que a parella se nega a pagar os destrozos, máis que evidentes.

O conto é que a dona do bar afirma que é a segunda vez que tal lle pasa, love is in the air?

Vigo

2008-01-30T17:58:00.001Z

Pido permiso para render neste espazo unha homenaxe que debo desde hai tempo.

Á inmensa poeta e grande amiga, Helena de Carlos.

Unha vez máis, grazas por seguir fornecendo a equipaxe vital d@s que te queremos e admiramos.

Un desexo

2008-01-30T13:05:00.001Z

Andamos a mirar se nos damos xuntado uns cuantos -ex e en exercicio- para festexar felices marchas e valerosas resistencias.

Aquí, a unha servidora, encomendáronlle facer a convocatoria e cumpriu co cometido. O difícil vén agora: hai que escoller unha data. Venres?: ui, foi día de traballo, erguémonos moi cedo.... Sábado?: a maioría xa tiña outros plans (mozos ou mozas, grupos de amigos, ir á misa o domingo (je, je,je), traballar poñendo copas...). Total, que aínda que pareza que o sector "senior" desta panda é o que nunca arrinca, o que se retira cando non rematou a primeira copa, non só. É eficaz iso de "uns crían a fama...".

Agora ben, unha iría feliz -vai igual, só polo reencontro- se soubese con garantías que logo tería ocasión de visitar un karaoke. Non me preguntedes por que, non teño unha resposta lóxica, razoada, natural. É puramente visceral: o karaoke e os locais de baile latino.

É que unha no fondo é hortera, que lle imos facer!!!

Pero se alguén me quixera compracer, agora que en breve serei un ano máis vella, iría á procura dalgún local compostelano onde puideran cumprirse todos os meus desexos.

Modestia aparte, cónstame o aprezo de parte d@s meus/miñas compañeir@s, por iso confío en que esa noite poida ser feliz por un instante, cando tararee desafinada a letra que vai pasando pola pantalla (con praia e palmeira de fondo), de, por exemplo, "La barbacoa" ou do "Cumbo Cumbola".

E xa postos, confeso que chorei cando morreu Rocío Dúrcal, hala!

Nova oportunidade

2008-01-29T18:28:00.000Z

Sabemos que a gañadora do concurso que tivemos que suspender, pois ela dera a resposta que coincidía co que nós criamos, pero que non era a correcta, quedou algo tristeira por non recibir o premio que lle correspondía.

Agora propomos, a ela, e a quen queira sumarse -avisamos de que para os alleos ao círculo tevabuenil é máis complexo-, que adiviñedes a quen se parece esta parella. Se pensades un pouco e vos fixades ben, non é moi difícil.

Aquí queda...

Parecido razoable

2008-01-27T18:18:00.000Z

E nós todas orgullosas, sacando a fotografía de quen criamos o noso galán, comandando a loita contra a SGAE, felices cal perdices.

Vímolo nacer, medrar e facerse un home, abandeirado de causas varias, a prol dunha maior xustiza e igualdade.

E, todas fachendosas, colgamos a foto no tevabuena e, para máis inri, convocamos un concurso, que xa tiña unha gañadora, e todo.

Chegou a tempo, que aínda non entregaramos o premio, o noso I. para aclarar que, se ben estaba na protesta que aparece na imaxe, non era o encarapuchado que a lideraba.

Mágoa!!!!

Pero é obriga nosa rectificar, pois ao mellor hain@s que non ides aos comentarios e só quedades nos post (erro, pois tenos habido que compoñen, no cruzamento de opinións, textos memorables).

En fin, que na próxima contrastaremos a información para andar máis atinadas.

E de ti, noso prezado galán, gardaremos a nosa loa particular para ocasión máis inspirada.

Nesa loita!

2008-01-25T10:50:00.001Z

Quen adiviñe quen é o encarapuchado, leva premio.

Mensaxe póstuma

2008-01-23T08:51:00.000Z

Home de grandes proxectos, incansable megalómano, "inasequible al desaliento", quen fora quen de porse o "Meyba" nunha praia calquera para demostrar que Palomares non estaba contaminada, aquel Minsitro moderno, o tecnócrata por antonomasia, o abosolutista xubilado, quixo deixarnos unha mensaxe ben clara para que todos saibamos que é a Cidade da Cultura e cal é a súa finalidade.
Para garantir a obxectividade na información, deixou a elaboración do documento gráfico en mans dunha das cadeas de máis recoñecido prestixio internacional no que ao xénero se refire.
Aquí vos deixamos a primerira parte -atención aos comentarios do condutor da reportaxe-, o resto, está no tubo.

Xaneiro, mal mes.

2008-01-22T10:17:00.000Z

Sempre que algo comeza, algo que nos ilusiona, por suposto, xorden plans marabillosos, que, obxectivamente, serían imposibles de cumprir. Pero como todo o que sobe baixa, é mellor tirar por alto, que de recortar sempre hai tempo.
Así comezou o 2008, coa axenda ben repletiña e aí segue, chea tamén de reproches pola falta de disponibilidade. Que lle imos facer! Non se dá para máis.
Temos pendente a cea de despedida da nosa Presidenta de Honra, das nosas editoras, do noso galán, etc, etc. Mellor non seguimos, que o que cobramos non nos dá para un agasallo por barba, pero si para unha (única) cea-presuposto medio baixo. O regalo será o noso afecto e o noso recordo permanente (que ben imos quedar), pero é que é certo iso de que xaneiro ten un grao de inclinación do 45 % cara arriba.
Agora está a rematar, o entroido é máis económico que o Nadal e os Reis, malia todo, e poida que nos vaiamos recuperando.
O que non temos moi alá, como é costume nos últimos tempos, é o ánimo, pero somos xente de palabra, e mentres poidamos, por aquí andaremos. Sempre é estimulante saber que hai xente que aínda se segue asomando a esta fiestra.

Esto si que é "quererse de amor"

2008-01-14T09:27:00.000Z

Moit@s dos que participamos neste blog, como autoras ou lectores/-as sabemos ben das bondades de ter un animaliño na casa (cans, gatos, etc), da compañía e o afecto que nos proporciona.

Estamos pois afeit@s a que sexan especies concretas, as xa mencionadas, e non outras, que non imaxinamos en determinadas actitudes.

Conmoveunos fondamente o vídeo que vos deixamos aquí, que recolle o reencontro dun león coa muller que seis anos atrás lle salvara a vida e que contradí a teoría mantida polos expertos zoólogos segundo a cal este animal non ten capacidade para desenvolver un sentimento de gratitude.

Abofé que a ten.

Desexamos que vos guste tanto como a nós.

Boa semana a tod@s!

Un mini regalo de lembranza para comezar o ano

2008-01-09T21:06:00.001Z

Aí vos deixo por estas terras cibernéticas unha fotografía miña un pouco particular. Hai case dous anos que ma tiraron e creo que xa perdín a vergonza polo recordo do día. Por se alguén se pregunta que estaba a facer, levaba un regaliño para Paco Vázquez no concello, lástima que agora quede sen agasallos o pobre. Se vos parece botade unhas risas á miña saúde.

Conste que se preguntades que rei son, diría que Melchor porque un dos outros ía coa barba e o pelo negro mais non o teño por moi seguro.

Moito ánimo a tod@s neste principio de ano!!!

Unha ilusión cruel

2008-01-07T08:40:00.000Z

Case nunca existe o ambivalente termo medio. Na vida, o común é o extremo: ser feliz ou absolutamente desgraciado, ter unha saúde de ferro ou estar enfermo, ser rico ou estar na miseria, acadar o éxito ou converterse en alguén frustrado....

Moit@s de vós non estaredes de acordo con esta afirmación, poida que desde aquí tampouco esteamos convencidas, pero veñen de pasar os Reis Magos e iso fainos pensar, seguir reflexionando na liña do último post.

Tod@s lembramos cando criamos que os de oriente existían, tamén cando alguén se atreveu a rachar con aquela maxia e nos insinuou ou nos dixo abertamente que os reis eran os pais, a nosa resistencia a crer que aquela subversión era posible, a constatación de tan terrible feito... .

Non queda máis que crer que esa ilusión anula calquera atisbo de racionalidade, xa impropia nese nivel, dun cativo inocente, realidade que escurece o esforzo desproporcionado dos pais, que se encargan de mercar o que os nenos queren e moito máis. E iso non fai máis que alimentar o egoísmo, a insolidaridade..., porque, a ver, alguén de nós pensaba entón, algún neno pensa hoxe en por que hai quen non recibe nada? Que efecto lle produce reencontrar a un compañeiriño do cole ao que os reis non lle deixaron xoguetes? Non sería difícil crer, desde a súa perspectiva, que @ desafortunad@ non se portou o suficientemente ben para merecer premio. Como lle explica un pai ao seu fillo ou filla o que puido ocorrer para xustificar esa desigualdade?

Pensando nesa dificultade, xorde a tentación de desmontar a farsa, ou, para ser menos cruel, ter conta do que se merca, explicarlle que os magos non castigan traendo menos xoguetes, que se trata de repartir, e eles son os primeiros en ser xustos. Difícil será convencelos, porque haberá pais que se neguen a colaborar, e non serán eles os que priven @ seu fill@ de TODO canto poida desexar. Teriamos entón que xustificarlle aos nosos propios a razón da súa diferencia.

No fondo, é un problema de responsabilidade colectiva, despositada en mans de tres individuos irreais, que é máis doado e desacouga menos -total, para que?.

Pero a vida segue e mañá a maioría esquecerá a metade dos seus agasallos, e o resto seguirá esforzándose en ser máis bo ou boa se cabe, un ano máis, para ver se desa chega o premio mercido, e volverá erguerse un seis de xaneiro para constatar como de novo as súas esperanzas esvaecen.

É para pensalo, ou non?

Carbón para todos

2008-01-02T09:15:00.000Z

Comezamos o ano, non podemos dicir se con ánimo renovado, pero aquí estamos, preguizos@s, porque ben excusado era, para tres días que quedan desta semana, vir traballar. Pero non queda máis remedio, aínda quen non nos pagaran o mes de decembro e así non podemos escribir aínda a carta aos reis magos. Confiamos en que, a falta doutros agasallos, poidamos ver a nosa conta un pouco menos minguada. Ese é o noso desexo, así que se Baltasar, que é o noso preferido, Melchor e Gaspar puidesen mediar nese asunto, nós estariámoslle moi agradecidas.

De momento, pedimos iso, mira ti se nos conformamos con pouco, tendo en conta os despropósitos cos que os rapaciños enchen as páxinas das súas misivas ás maxestades de Oriente. Moito cambiou o conto. As xeracións preconstitucionais recibiamos algún xoguete e, sobre todo, para disgusto -máis aínda, rabia- algun "kit" de roupa interior, no que non faltaban as camisetas aquellas que aínda non eran térmicas, pero asemellábanse bastante ás Damart Termolactil. Agora piden a Wii, de Nintendo -nome curto demais para o prezo que ten-, un computador portátil, unha cámara dixital, un ipod... Pero bueno, pero que pasa, que invento é este...???? O que lle habían de traer os reis é máis conciencia solidaria, máis respecto, máis sentido común e todo iso que por intanxible, debera ser máis perdurable. A culpa de quen é?, pois dos pais e do servizo de correos. Uns por non converter en razoables os desexos plasmados en tinta polos nenos, e, aínda por riba, non se lle pode dar unha labazada, a ver se espabilan, e os outros por darlle curso a esas cartas, que son ben identificables a simple vista. E que pensarán os tres magos? Semella que están resignados, pois os agasallos van chegando. Achantaron, malia que nunca cremos que fosen tan influenciables. Onde quedou aquelo da mirra e do incenso?

Mentres, onde se ubicou o pesebre do mesías, sexa -agora que se discute- Belén ou Nazaret, a realidade é por momentos máis complexa. Berce de conflitos con miles de refuxiados vagando por terra de ninguén e sen solución a curto prazo. E nós desde aquí alleos nestas datas onde todos son bos desexos, mariscadas e ríos de cava, dándolle as costas ao que nos estorba, zapeando cando na tv nos mostran a cruel realidade de quen, por non ter, non ten nin patria. Na canle que finalmente eliximos, unha cadea de grandes superficies comerciais invítanos a atopar alí o que quen agora é neno e mañá será un adulto, quizá con poder e capacidade de decisión sobre o futuro da nosa civilización, desexa unica e exclusivamente para el so. E ao resto, que lle dean, eles non se senten con responsabilidade ningunha sobre a situación do próximo. E o peor non é iso, o grave do asunto é que non están a ser educados para tela nunca xamais.

FELIZ 2008!!!!!!

2007-12-27T14:04:00.000Z

Remata o 2007 e comeza un novo ano.

Cos nosos mellores desexos,

O equipo do Tevabuena.

BO NADAL

2007-12-22T19:30:00.000Z

O TEVABUENA DESÉXAVOS A TOD@S

UN FELIZ NADAL!!!!!

Precaución, amigo condutor...

2007-12-20T08:25:00.000Z

O afán dos medios de comunicación por facernos dar un chimpo matutino non ten límite. Hoxe á mañá liamos un titular "Arxentina conmocionada...", claro, era para pensar que dimitira a nova Presidenta, Sra. de Kitchner (a relación de pertenza adoptouna ela, non nós. Viva a liberación feminina!!!), que rebordara un río, ou que se producira un terremoto grao sete na escala de Richter, pero non, o motivo da tal conmoción foi a divulgación das fotografías sexuais de seis mestras e un chófer. O suposto "escándalo" saíu á luz cando a noiva do condutor atopou no computador deste imaxes de sexo explícito gravadas coa cámara do seu teléfono móbil. Despeitada, decidiu publicalas e revelar de paso a identidade das seis mestras "implicadas", cinco delas casadas (ui, ui, que fuerrrrrrrrrrrrrte!!!), que xa sairon ao paso: unha dicindo que a culpa era da moza do chófer por andar metendo o fuciño onde non debía; outra, que nunca creu que esas imaxes poderían ser accesibles para alguén, agás para os protagonistas... E nós concluímos que o medio no que os individuos nos movemos algo debe ter que ver. Neste caso parece evidente que o lugar onde se produciron os feitos, chamado "Pago del deseo", debeu influír no aumento da libido dos seus protagonistas. Ou poida que sexa o clima, a xulgar por outra das noticias relacionadas: xa noutra ocasión se viran publicamente imaxes dunha orxía, desta vez, eran alumnos e profesores dunha escola. Resultado: 27 despidos para os docentes.

Cosas veredes, amigo Sancho!

Habelas hailas?

2007-12-18T08:52:00.000Z

Imos ver se damos desconxelado as tripas do tevabuena, e, de paso, espabilamos nós un pouco, que vai moito frío e estamos a piques de rematar o 2007.

Alguén do noso contorno máis próximo, e ante a falta de novos post, preguntábanos se estaba cerca o pasamento do noso blog. Non podemos dar unha resposta exacta, poida que sobreviva ao ano que remata e é posible que dure aínda algo máis. Nós, vontade, temos, o caso é que nos dean os folgos para alongarlle a vida.

Ante tanta noticia desgraciada: asasinatos, accidentes de tráfico, guerras, atentados..., que non perdemos de vista, porque non hai que afastar os ollos do que sempre está aí, cruzando a rúa, na vida do veciño do segundo, na da familia dun amigo e até na propia, acabamos afacéndonos a tanta desgraza xunta. Comemos máis ou menos tranquil@s mentres vemos os telediarios, ao tempo que nos vai pasando por diante a imaxe dun atentado suicida en Irak ou Afganistán, o choro desesperado dunha familia que sofre porque perdeu a alguén querido a mans dun tolo asasino, de nenos que morren de fame mentres profesionais de medio pelo gañan millóns de euros ao ano. Acostumámonos, en boa medida, como mecanismo defensivo e tamén como fórmula para non complicarnos demais no noso quefacer cotián. E así vai pasando todo até que toca e non é que sexamos especialmente pesimistas, é que nunca se está libre, tanto do bo coma do malo. Somos os galegos escépticos ante a boa fortuna, será por iso que non atraemos á sorte millonaria que fai estourar botellas de cava cada vintedous de decembro noutros moitos lugares. Somos desconfiados co destino favorable: "Non hai dúas sen tres", "As desgrazas nunca veñen soas", "Non hai mal que cen anos dure, nin corpo que o resista"... Somos máis supersticiosos ca crentes positivos. A superstición conleva sempre un pouso de negatividade, que mesturada coa compoñente relixiosa que soe acompañala, dá un cóctel pouco xeitoso cando te deixas levar por esa máxima de que "o que está para ti, ninguén o leva". Podemos mudar a nosa sorte, se ben semella que hai xente con estrela e outra estrelada, e non nos referimos a eses hábitos de levantarse co pe dereito, evitar que sexa o esquerdo o primeiro que pousamos ao saír á rúa, fuxir dos gatos negros ou evitar pasar por baixo dunha escaleira. Vivir pendente desas cousas ten que atraer, necesariamente, á mala sorte. E nós confiamos en todo o contrario. Se o próximo sábado non temos nada especial que celebrar, que sexa polo menos, que seguimos aquí, un ano máis.

Aproveitando que...

2007-12-11T11:54:00.000Z

A partir desta ponte que acabamos de rematar, comeza a conta atrás para o Nadal. Aínda quen máis aborrece os adornos recargados, os excesos de cor, os brillos, en fin..., pode acabar poñendo na casa ou unha árbore de nadal ou un deses nacementos con musgo natural e regatiños de papel de prata, xa por non falar deses papanoeles trepadores, que colgan dos balcóns, ou aqueles que, cando vas entrar nun establecemento público, comezan de súpeto a cantar unha cancionciña en inglés, pondo a proba a resistencia do teu corazón.

E aínda o que máis molesta é esa especie de espírito altruísta e xeneroso, todos de bo rollito e "hai que riquiños somos tod@s". Poiiiiiirrrrrrrrrrrrrrr non, somos como somos doce meses ao ano, que a orixe do Nadal é relixiosa, non nos enganemos, é nós aproveitamos a excusa para enchernos de todo o comible e o bebible, mentres outr@s pásanas putas polo mundo adiante. Se non se cre, non hai nada que celebrar, pero coma sempre, subimos ao carro cando nos interesa e baixamos cando nos convén. E tod@s a mercar: comida, bebida, agasallos varios, até acadar o gasto medio por familia nestas datas, uns oitocentos euros. Non é unha barbaridade?

Igual non era mala idea parar e pensar un pouco no mal repartido que está o mundo, e deixarse de papanoeles e caralladas.

Seguimos, de momento

2007-12-04T17:21:00.000Z

Desde a veciña Pirámide pedíannos que non pecharamos. Ao mellor demos unha imaxe semellante á que, con todos os nosos respectos, tivemos do fenecido Cerrepiache, que non volveu dar sinais de vida.

De momento, aquí seguimos, aínda que andaremos de ponte e logo co Nadal, así non seremos tan "constantes" como até agora. Con todo, querid@s tevabuenas, non é doado co comité editorial espallado por Galicia adiante, e na sede principal, unha soa persoa. Falta tempo para atopar algo que dea para parir un post. E tamén, por que non dicilo unha vez máis, fáltanos o ánimo. Son moitas -e máis serán- as ausencias. O Tevabuena naceu cun espírito concreto, que agora perdeu boa parte do seu sentido. Moitas das "curiosidades", desas cousas que necesariamente tiraban da expresión que nos deu nome, xurdían da lectura colectiva da prensa a primeira hora da mañá e de conversas varias. Esa actividade morreu. Agora seguramente traballamos un chisquiño máis, pero pode que tamén peor, porque nos falta aquela chispa do encontro diario, dos risos a calquera hora, do café con pitillo antes de sentarnos diante do computador, da Qué me dices! co seu horóscopo e a sección "Amigos", das Patatotas...

Nada diso é xa posible coas ausencias do noso carioca A., da inesquecible M. (Cartelle), da nosa editora S., da sorrinte terminóloga M. J., da nosa insustituíble Presi de Honra, da xenerosa mariñá M., e agora, do sempre solidario companheiro I. Non sei queda alguén por aí, será por necesidade e non por esquecemento que nos quedara no tinteiro.

Xa nin café facemos ás once e media. Total, somos tres. Nun ano, sete persoas é moito marchar de "diorbendito".

Antes diso, iamos descansando as nosas iras uns nos outros. Compartiamos amais das patacas, parte dos nosos días e non é doado adaptarse. É moi difícil chegar aquí e non sentir as faltas, ter as mesmas ganas de comezar os luns ou volver das vacacións, porque agora só atopamos o que menos nos gusta de todo isto, aquelo que antes iamos levando e agora pesa demais.

E iso faise estensivo ao Tevabuena. Seguiremos mentres poidamos, agora si, se marchamos hai que facer unha festa. Agora que o pensamos, ao mellor non era unha mala idea: facer un encontro non virtual carrabouxo-piramidal.

A ver se remontamos

2007-12-03T19:11:00.000Z

Arredemo, e logo non imos saír desta depresión post marchas varias e significadas???

Pois temos que facer o posible, porque isto ponse feo, feírrrrrmo. Mágoa que non estean as cousas para correr, que se non, iamos liar os bártulos e saír pola porta cantando por exemplo..., a ver, "Juntos, como hermanos, miembros de una iglesia (e que isto é bastante secta), vamos caminando al encuentro del Señor (atrás del levamos tempo, pero é fuxidío o tal home, e non quere escoitarnos)".

Se alguén suxire outra cousa, que nos escriba (a nosa editora S. ha ter unha versión libre desa coñecida súa que é especialista en tal materia).

Comezamos, pois o outro era unha ensoñación, por facer unha listaxe de "paliativos" e desexos:

-Vén a ponte e esta si que nola dan.

-No Nadal non traballamos en sete días e todo é comer e facer a dixestión, e comer e volver dixerir. Pasa axiña, non preocuparse.

-Comeza un novo ano e para os que aínda non viron mudada a súa sorte, mantemos a esperanza en que dea unha volta, sempre para mellor.

-Que non quede ninguén aquí.

-Que nos toquen uns millonciños o día 22.

-Que non morra o Tevabuena -agoniza pero aínda non vai.

-Que a alguén se lle indixeste o 1880 e que depure por calquera vía o importe dunha pastilla en moedas de céntimo.

-Que sexamos sensatiñ@s, que non custa tanto, oh. Só hai que ter vontade.

E por suposto...

-Que nos sigamos vendo nos bares.

NECIOS

2007-11-28T19:14:00.000Z

Aínda o peor é acostumarse.

Cada día sae alguén pola porta e non entra máis. E iso déixanos co alento cortado.

A nosa Presidenta de Honra marchou definitivamente hai unha semana. Sabiámolo, non ía nin debía volver.

Agora son P. e M., mañá será outr@...

E si, non paramos de nos queixar, de choromicar, de despedirnos, de cagarnos en todo, en quen permite que tal ocorra: NECIOS.

Nun sistema que apodrece, sobe quen máis ruín é, con honrosas excepcións, claro está. E neste microsistema, o que nos toca engulir cada día, a ruindade está por todos os recantos.

Que nos queda?: o recordo da boa xente que por aquí pasou, aillado do asco que nos producen eses xestos pseudocondescendentes pero claramente ignominiosos.

Por que aquí?: berramos aquí porque non temos outro espazo. Afogáronnos alí onde falamos e están as nosas filas moi minguadas nesta fronte para que entre tod@s poidamos xuntar máis que un laio case agónico.

Peras e mazás

2007-11-25T13:18:00.000Z

Noutro dos debates que xorden na hora do café, saíu o tema das tan "dubidosas" etiquetas que se lle colocan as distintas variedades de relacións interpersoais no terreo das relacións sexuais, teñan ou non unha compoñente afectiva máis ou menos marcada.
Agora non lembramos por onde veu a cousa, o caso é que se exemplificou coa película A mi madre le gustan las mujeres (2001). O tema é o seguinte: se unha persoa, sexa do sexo que sexa, de orientación sexual definida (homo ou hetero) ten unha aventura ou unha relación con, no caso de ser heterosexual, alguén do seu mesmo sexo, e no caso de ser homosexual, con alguén do outro sexo, ¿considérase bisexual?.

Había quen o tiña claro: quen se deita ou se namora de alguén do sexo oposto, aínda que sexa circunstancial e puntualmente, é bisexual.

Disentía a argumentación que afirmaba que que na vida de alguén se dea esa circunstancia excepcional, sexa puntual ou dea para máis, non significa que esa persoa teña a mesma disposición cara homes e mulleres. A bisexualidade, para quen defendía esta segunda postura consiste en manter relacións de xeito habitual con individuos de ambos sexos, en sentirse atraíd@ indistintamente por varóns e femias. O outro é diferente, alguén pode ser hetero ou homo e querer ou non poder evitar (nin desexalo) ter unha experiencia diferente, sen traumas e con absoluto convencemento, con persoas do seu mesmo sexo, independentemente da súa orientación. É o que chamamos un "kit-kat" sexual ou afectivo.

Que ninguén interprete que aquí se está xulgando nada (faltaría)!.

Agora tócavos a vós opinar, se vos apetece, claro.

A nosa homenaxe

2007-11-22T10:37:00.000Z

Admirámolo, tamén por isto...

De fantasiae virii

2007-11-17T18:19:00.000Z

Nós temos tanta necesidade de nos distraer un pouco para non atribularnos demais, que acabamos facendo oquiños para nos "arreconchegar" nalgunha das salas e conversar.

Porque, como dixemos, nos deu por aí, incluímos no post anterior un vídeo que cualificamos de "tórrido-lésbico" e que pretendía servir para que un internauta ilustrase a devoción que sentía pola actriz taitiana Karina Lombard, que interpreta a Marina Ferrer na serie americana The L Word, na que se retrata a vida dun grupo de amigas homosexuais na cidade dos Ánxeles. O achado foi do máis inxenuo, porque nós só andabamos atrás dunha versión da canción "Marina" para dedicarlla á unha das nosas compañeiras que leva por tal o mesmo nome.
E de aí, da visualización do vídeo, de pensar que o tal devoto antes mentado se poñía "torete" (a denominación é de I. Med.) máis que pola tal Karina, por vela protagonizando escenas de cama con outras mulles, xurdiu o debate.

Polo que sabemos e nos confirman, a moitos homes -falaremos neste caso sempre de heterosexuais en exercicio- excítaos moitísimo ver a dúas mulleres metidas en faena. O sector feminino, consciente da xeralización desta fantasía, mantiña dúas posturas diferenciadas. Unha parte entendiamos que era a posibilidade de sumarse ao festín o que os "sobresaltaba"; outras dubidaban, pois crían que o dúo excluía necesariamente ao terceiro, para quen se reservaba, estritamente, o papel de voyeur. Preguntadas nós polos nosos compañeiros, respondemos unanimemente que ver a dous homes corpo a corpo deixábanos, cando mellor, indiferentes, mais non era un espectáculo que nos atraese en absoluto. É máis, apuntamos algunha que aínda atopabamos un chisco máis de excitación cando de dúas mulleres se trataba, e iso sen ter posto o pé até o momento, que nunca se sabe, no universo de Lesbos.

Servido queda o debate, por se queredes sumarvos.

O noso meme

2007-11-14T18:07:00.000Z

Aceptamos o convite da amiga Pirámide, quen á súa vez o recibe doutros, para elaborar o noso Meme tevabuenil. A ver, o meme, e aquí na redacción do Tevabuena habiámolas que non sabiamos o que era, son conversas que se elaboran por convite doutro espazo, cuxa referencia aparece no novo post, de maneira que desde aí créase un novo enlace, para que tamén sexa visitado. A nós dános un pouco igual -son pouc@s pero fieis @s nos@s seguidores- pero é por non lle facer un feo aos choqueiro-adminsitrativ@s. Así que aínda que non acabemos de saber moi ben en que consiste imos aló e que nos corrixa quen saiba.
Comezamos, pois, con esas oito cousas, así ao chou, seguindo a liña dos nosos indutores (cousas que nos gustan e cousas que odiamos):
1) Gústanos poder expresarnos libremente: poder falar sen acritude, debater con serenidade, atopar ao outro lado do fío a un interlocutor saudable e xeneroso.

2) Gústanos que non se nos trate como a rapaces de patio de colexio: que se dea por feito que pasamos o rato cando vimos traballar, que nos monten un "piscolabis" de media mañá cos restos das cuchipandas dos outros, que se nos ningunee sistematicamente, que se nos pase a man polo lombo, no mellor e no peor dos casos -depende do suxeito-, coma se foramos parvos.

3) Gústanos ter motivacións para traballar: implicarnos co que facemos, ter por riba a alguén que crea no que fai para que nós tamén poidamos crelo, tomar un café tranquilamente e botar unhas risas, escoitar a Rocco Granata cantando Marina no tubo, montarlle unha coreografía ao xeito e volver rir (Ah, deixamos aquí un enlace á versión de Marina dos Gipsy Kings, con videoclip tórrido-lésbico -de bo gusto, non pensar mal-. Por que?, por nada, deunos por aí).

4) Cagarnos libremente (con perdón) en todo o que rodea certos mundiños e nas persoas miserentas que os gobernan: esto non é que nos guste pero como non nos queda máis remedio, queremos facelo libremente e non andar agochados.

5) Non nos gusta que nos ignoren: que o que dicimos e pedimos soe a pataleta de neno pequeno, que se rían de nós na cara, que a quen o fai lle resulte moi doado porque ten unha nómina a fin de mes que equivale ao que nós gañamos en medio ano e un posto de traballo mal merecido pero fixo, que vaiamos rematar pensando, como di o refrán, que "cando entre burros te ves, rebuzna algunha vez" (e permítasenos non adaptalo, por iso da rima).

6) Nos nos gusta ir traballar sen ánimo: desexar marchar canto máis axiña mellor, pensar que o único bo (e xa bo é) do teu traballo é a xente á que coñeces e que o resto non paga a pena, que iso do scriptorium é un conto chinés, e que dá igual como se chame o monxe, en efecto, marcha un e outro vén.

7) Non nos gusta ver como hai xente que non o merece e sempre sae coa súa: que abusa impunemente da súa autoridade, que machaca a quen ten por baixo, que non ten cualidades de ningún tipo, nin morais nin intelectuais e, malia iso, aí está, e rite ti dos peixes de cores!

8) Non nos gusta o despotismo nin a falta de ética nin a incompetencia nin a arrogancia de crerse por riba do ben e do mal: véxase o anterior.

Igual, amigos da Pirámide, non era o mellor día para facer o noso meme, pero isto é todo o que damos de nós. E xa non convidamos a ninguén, que non temos confianza abonda, agás á nosa Píntega, a ver se se anima e nos desculpa polos nosos crípticos post.

Vai haber que ir aos bares...

Hoxe é o primeiro día sen...

2007-11-14T09:10:00.000Z

Hoxe non imos escribir máis longo.

Poderiamos até rir un pouco falando do "cese temporal da convivencia" ou doutras frivolidades, pero non temos corpo.

Hoxe é o primeiro día sen Marisa, sen a súa voz un pouco subida de ton ás veces, pero sempre agradable, sen os seus abalorios, sen o café de primeira hora, nin o(s) pitillo(s)..., sen ela, desde "ontes"...

Hoxe é o primeiro día sen unha persoa máis, hoxe é o primeiro día de resaca despois de ter tido diante á imbecilidade personificada, á incompetencia máis flagrante, en fin, á proba máis evidente, de que "canto máis merda, máis cheiramos".

En fin, lamentable...

Quedábanos e non por esquecemento, felicitar a Marisa pola marcha. Ha ser sempre para ben.

Sorte, Marisa!!!!!!

Aquí non te esquecemos e xa te botamos en falta.

Desmontando a "Misión"

2007-11-12T18:54:00.000Z

Non somos nós, xa o sabedes, de posicionarnos cando de asuntos políticos se trata e máis cando estes están nos lindeiros difusos dunha ideoloxía compartida só en determinados aspectos, así que non imos falar hoxe aquí máis ca dun feito apararentemente anécdótico, o que se produciou o sábado pasado na clausura do Cumio Iberoamericano, cando Xoan Carlos mandou calar a Hugo Chávez, que, por certo, estaba a dicir unha verdade coma un mundo: "Aznar é un fascista", pero non escolleu quizáis o mellor momento, pois non era a quenda que lle correspondía para intervir.

E aí saíron todos a opinar, coma sempre, que o falar non ten cancelas. A maioría gabando o "talante democrático de S.M.", os republicanos falando da falta de oportunidade da súa intervención e do desplante que lle deu ao levantarse da mesa cando o presidente nicaraguano, Daniel Ortega, criticaba a explotación á que empresas españolas estaban a someter a América Latina (a segunda colonización). Os da gaivota acusando a ZP de provocar este tipo de saídas de tono dos pobriños "sudacas", que seguen sen estar civilizados de todo, despois de cinco séculos, -mecachis!, tanto traballiño para tan pouco resultado- e por darlle a man, colleron o brazo enteiro. E din que lle faltaron ao rei, en todo caso a un rei, que ao fin e ao cabo, se para alguén representa algo, non é para eles -van máis de cincocentos anos, por deus, xa abonda-, os da rosa vermella gabándoo todo en exceso, e Chávez que non colle en si de gozo.

Aquí virán as diverxencias: uns co venezolano -a razón levábaa, aínda que quizáis non escollera o momento, pero era o que tiña-, outros coa Res-pública, haberá quen nin saiba nin resposte..., pero confiamos en que ninguén entre @s que nos ledes cuestione a afirmación de Chávez. A forma pode que non fora a mellor, pero o fondo era caralludo.

Curiosidades do mundo

2007-11-09T15:23:00.000Z

Facendo un rápido percorrido polos xornais do día, atopámonos con dúas novas realmente curiosas que pensamos en transmitirvos coa intención de pasármolo ben un anaco, liberarmos tensións, e de paso, cumprirmos unha débeda pendente co Tevabuena. A primeira delas, un tanto escabrosa, aconteceu o pasado mércores nunha discoteca de Benalmádena. Un mozo de 18 anos, despois de mediar nunha pelexa, foi agredido por un dos combatentes, outro mozo de 20 anos, perdendo parte dunha orella. Deseguido, o fanado, que segundo parece a esas horas da madrugada aínda conseguía manter o sentido común, pediulle aos donos do local que o desaloxaran para poder así buscar o seu prezado apéndice auricular, pero negáronse a facelo. Ao día seguinte, e tras a pertinente limpeza do buchinche, atoparon a orella perdida, que para amargura do rapaz, lle foi devolta tarde e arrastro, perdendo a posibilidade de a reimplantar, polo que imaxinamos ao interesado botando fume (por onde non o sabemos). A segunda historia curiosa lévanos até Alemaña, onde un total de 10 persoas dunha mesma familia foron sorprendidos no interior dun Twingo (con capacidade para 4 persoas) cando se dirixían a unha festa. Non é que quixeran cumprir un récord, non (porque a marca disque está en 22 persoas dentro dun Mini, algo difícil de superar, as cousas como son), é que chegaban tarde e pensaban que desta maneira aforrarían tempo, en vez de ir e vir 3 veces, facendo viaxes innecesarias. Outros, mellor pensados, cren que o verdadeiro motivo era demostrarlle ao mundo que se un quere (ou quen di un, dez) pódese loitar contra o cambio climático e aforrar unhas cantas emisións do famoso CO2. Sexa como for, e dado que ao feito de ir como sardiñas en lata a condutora coas présas esquecera tamén o carné, a viaxe saíulle un pouco custosa. Nada máis e nada menos que 400 euros de multa. Para que despois digan que a ‘benemérita’ predica co exemplo...

Venid, y vamos todos con flores a porfía; con flores a María, que Madre nuestra eeeeeeeeeeeeeees...

2007-11-09T11:38:00.001Z

Temos que recoñecer que moitas das ideas que inspiran os nosos post proceden doutras fontes, alleas ao equipo redactor deste blog, mais próximas doutro xeito. Hoxe M., a sempre risoña e encantadora funcionaria da administración que nos toca máis de cerca, bueno, a única que responde a esas características nese departamento e no xénero aludido, -bicos para ela se nos le-, comentounos que ás logradas memorias USB do E Logo saíronlle dous serios competidores: o Humping Dog (hala, a traducilo, que nós non imos describir en que estado entra o cadeliño cando o enchufas ao porto); e a Santa María do USB, á que lle alumea o corazón cando se están a ler os datos no PC (que "pricioso"!!!!).

E nós, que sempre andamos pensando na aplicación práctica do que contamos, suxerimos vos quede aí gardada a idea para un posible agasallo. A virxe, está claro, para quen lle vaia o rollo técnico-relixioso; pero ollo co canciño, que non é para regalarlle a calquera, por exemplo, a alguén falto de sentido do humor ou con outras carencias circunstanciais. Hai que asegurarse ben de que o obxecto deste "detalle" non se ofenda baixo ningún concepto. Claro está, esta advertencia só serve se se trata de alguén querido, porque tamén pode ser unha forma indirecta de mandar a alguén a que lle dean... o que merece.

Adxudicado!!

2007-11-08T09:07:00.000Z

Algunhas de nós andamos desde hai algún tempo facendo perigosas visitas a coñecidas páxinas web de subastas. A verdade é que é un mundo de "diorbendito" no que -e por iso falamos das perigosas visitas- podes gastar máis do que deberías. Non é bo andar fuchicando aquí e acolá porque sempre ha saír algo que che apetece, sobre todo, no que atinxe aos nosos gustos, libros de vello a prezos máis que razoables. É preferible ir a tiro fixo, buscar algo específico, poxar por el, agardar a que haxa sorte, mercar e esquecerse.

O proceso de compra e venda parece seguro, os intercambios adoitan ser fluidos e con final feliz para ambas partes.

Se tedes ocasión, tempo e a conta do banco pouco folgada, que iso sempre disuade, dade unha volta. Veredes a cantidade de cousas curiosas que se ofertan nestas páxinas, que teñen, por su posto, o seu propio anecdotario.

Foi noticia o caso dunha muller que decidiu vender todo o que tiña: 176 obxectos nun tempo record de 10 días, entre eles, a súa propia casa.

Hai tamén moito hábil, como, por exemplo un afeccionado español que por casualidade chapou ao voo o balón co que Beckham fallou o penalti nos cuartos de final da Eurocopa 2004 contra Portugal, e ao que lle sacou 28.050 euros -moco de pavo!-

Despois hai verdadeiras excentricidades como a posta á venda en EEUU -non sei se podería ser noutro sitio- dun sándwich de queixo derretido, que levaba feito dez anos, ao que lle faltaba xa un cacho e no que, segundo a súa dona, podía verse a cara da Virxe. Nun principio a web retirou o anuncio por consideralo unha broma, pero volvérono sacar e acabou sendo mercado por máis de vintemil euros -cantos cartiños ten a xente, uns tanto e outros tan pouco.

En off

2007-11-07T10:10:00.000Z

Non é que esteamos coa teima de pechar e facéndonos a vítimas, non, é que andamos sen durmir e non é porque as noites se nos alonguen pracenteiramente. Algo hai no ambiente -será a envexa ou a nosa condición de "moscóns mortos xogadores de poker"- que non nos deixa pegar ollo.

Uns pasan a noite en branco, outros entran e saen do berce de Morfeo, e así andamos, a metade de semana aínda e escarallad@ "pirdidos". Até o gatiño do Tevabuena anda máis preguizoso.

Ai, que faltiña facían xa outras vacacións cando estamos, coma quen di, acabados de chegar das "únicas"!!!!

Hai quen recorre á valeriana e, nos casos máis graves, até á autohipnose. Nós agardamos non chegar a tal grao de desesperación, pero o caso é que nos está a afectar: estamos cans@s, de peor humor, lent@s e falt@s de reflexos..., aparvad@s en definitiva.

Supomos que o problema vén pola falta de chuvia que tanto agradecemos por outra banda. É o resultado da carga excesiva de ións positivos, que xera o aire contaminado. Veremos en que para o asunto. Até imos desexar que Compostela en novembro sexa gris e húmida.

Xa vai case un ano

2007-11-05T08:59:00.000Z

En xaneiro próximo o Tevabuena cumpre un ano, para entón poida que ande polos trescentos post colgados e, na progresión que vén seguindo, chegue ás 6000 visitas.

Compartimos moitos momentos virtuais, serviu de vía de comunicación, máis ou menos eficaz, para que @s compañeir@s que marcharon souberan como andaban as cousas por aquí, foi tamén o expazo que nos permitiu soltar a lingua, frivolizar e pórnos serias, buscar caralladiñas para decoralo como se da nosa propia casa se tratara, en fin, creámolo e fixémolo medrar o mellor que soubemos.

Nun ano, compañeir@s, cantas cousas pasan!, entre as que lembramos e as que quedan no esquecemento. Pero doce meses tamén dan para pensar, para botar de menos aos que marcharon e tamén para decidir se con 365 días o Tevabuena cumpriu a súa misión.

Agora é máis difícil traballar en grupo, pois dúas das carrabouxiñas marcharon: a nosa enxeñosa editora S., e M., ideóloga, deseñadora e Presidenta de Honra deste blog.

Así que non antes do noso primeiro aniversario, pero logo, igual cómpre ir pensando en pechar o chiringo.

Xa veremos con que folgos comezamos o 2008. Ata entón, seguiremos por aquí.

Boa semana a tod@s!

Como cambiou o conto!!!

2007-11-02T10:27:00.000Z

Hai que ver como cambiaron as letras das cancións de consumo efémero, máis propias do verán, desas que se escoitan queiras ou non e cuxo leit motiv é o amor (¿¿??), nas súas múltiples manifestacións. Deixámosvos dous exemplos. A primeira delas acadou un grande éxito alá a finais dos anos sesenta do século pasado -que lonxe queda!-; a segunda é moito máis recente, debeu soar hai un ou dous veráns. As diferencias son máis que evidentes, así que non hai moito que comentar. Se somos sinceras, non saberiamos con cal delas quedar; con ningunha, a verdade. A primeira por cándida demais, pero naquela época xa se sabe, a censura era burra pero implacable; en canto á segunda, en fin, suxerir, suxire pouco, pois é ben explícita. Alguén imaxina ese "perreo" soando nun guateque?

Boa fin de semana a tod@s!!!

El amor que yo soñé/jamás lo puede conseguir/no pensé que en realidad/pudiera sucederme a mi./Sé muy bien que todo amor /significa esclavitud /perderé mi libertad /por ganar tu juventud /Yo prefiero ser esclavo /estando enamorado /a ser libre como el viento /y vivir sin tu amor. /Tengo tu amor /para qué quiero más /me conformo con ser feliz /que más puedo pedir... /El dinero no me importa/tengo tu cariño /y podré decir a todos /que ya tengo tu amor.

Atención aos vídeos!!!

Ya tu mirada con la mia estan saciandose/Tu piel rozando con mi piel y sofocandose/Y en la noche me imagino devorandote/Atrapandote, provocandote /Ya tu mirada con la mia estan saciandose /Tu piel rozando con mi piel y sofocandose /Y en la noche me imagino devorandote /Atrapandote, provocandote /Baila morena, baila morena /Perreo pa' los nenes, perreo pa' las nenas /Baila morena, baila morena /(Dale morena, vamonos afuegote!) /Baila morena, baila morena /Perreo pa' los nenes, perreo pa' las nenas /Baila morena, baila morena /(Dale moreno, que nos fuimos afuegote!) /Morena, dale con tu tecnica que yo tengo tu tactica /Dale Boster, aceita las automaticas /Yo soy tu gangster, mami, tu eres mi lunatica...

E a ponte, que?

2007-10-30T18:46:00.000Z

Arrincamos o luns con forza, anunciando que o xoves non se traballaba, e o noso compañeiro I., pragmático coma sempre, devolveunos á realidade: vale, o xoves, non, pero o venres hai que currar.

Pois non nos parece xusto, pero non hai que lle facer, hai que vir e punto. Agora que é tempo de gripes, de comidas fortes por iso do frío, que non sempre sentan ben... (nós dámos ideas), ao mellor cadra e o venres andamos indispost@s.

Cómpre saber que os gardiáns da Terra-Ancha de Nutrix andarán escacilando de sala en sala, saudando sorrintes -mira que erguerse para iso!- e facendo reconto, así que ao mellor, e tal e como andan as cousas, até non compensa moito arriscar. Para os que saian o xoves, pasará o venres a ralentí e logo hai dous días para repoñerse. Ánimo!

Para quen manda, a verdade, non custaba nada darnos ese día, que é deses tontos, nos que nin se retoma o traballo que quedou sen facer o último día nin se emprende unha nova tarefa, pois é mellor empezar o luns e tirar a semana corrida.

Non, se coma sempre, nós temos claro o asunto. E non é por preguiza, que aquí labórase abondo, malia as malas linguas que andan por aí a dicir o contrario, é por puro sentido práctico. Hai saudables costumes, como a de durmir a sesta, que países como Suiza ou o Xapón importaron. Os xefes crearon salas nas propias empresas onde os empregados poden botar unha cabezaciña e volver ao traballo con forzas renovadas. Facer ponte debería ser tamén obrigatorio para mellorar o rendemento dos asalariados. Todo o mundo marcharía contento e sentiríase en obriga debedosa cos seus superiores por tan preciado agasallo. En caso contrario, prodúcese o efecto "rebote", é dicir, non se para até conseguir un día libre, así polo morro. E ha ser cando máis choio haxa.

Así que, postas na balanza vantaxes e inconvenientes, é obvio cara onde cae o peso.

Manifestámonos?

Xa chove en Santiago...

2007-10-29T10:10:00.000Z

Andamos algo escasas de ideas, alomenos dalgunha decente coa que elaborar un post. Será o cambio de hora ou o outono que ameaza, ou a percepción de que o día esmorece cando aínda non mediou a tarde e hai que recollerse, tamén do espazo aberto do tevabuena.

Nunha ocasión unha persoa que estaba de paso por Compostela e que viña doutras latitudes onde todo é luz e clima morno, preguntaba extrañada: "¿Cómo podéis vivir aquí?". Non se refería a unha localización concreta do norte peninsular, pois valoraba enormemente as paisaxes, a gastronomía, as xentes, etc., de aquí. Tiña que ver o seu reparo co clima, cos invernos longos, fríos e chuviosos, con erguerse de noite e tomar o café de despois de comer entre lusco e fusco.

Nun paseo compartido polas rúas de Santiago, foi reparando nas facianas das persoas que iamos cruzando, na súa xestualidade corporal, nos fuciños tortos cando batían uns paraugas noutros debaixo dos soportais dar Rúas. E dáballe á cabeza, reafirmándose no seu sentir.

Para alguén que estea acostumado a eses días longos e radiantes, a chamarlle inverno frío a aquel no que temperatura non sobe dos 22 graos, isto ten que ser un inferno. Así tamén se explica a nosa dieta contundente, que, por certo, degustan sen reparos.

E é que aquí cando empeza non para, e iso que este ano hai que dar cun canto nos dentes, pero aí vén o mes de novembro, ameazando con recluirnos nas casas, que non é tan mala idea. Unha cea con amigos na casa é unha delicia, unha forma de compartir que non se dá nun restaurante ou saíndo de copas. O anfitrión ou a anfitriona abre o seu espazo máis íntimo para ti, convídate a entrar no máis propio, pensa en como mellor pode agasallarte, bota horas elaborando os pratos, escolle o viño e dispón o comedor para que poida ser ocupado coa maior comodidade.

Pode que xa nos vaiamos facendo maiores e que a tranquilidade se nos faga necesaria, pero unha cea compartida, con sobremesa longa e repousada, é un dos grandes praceres cotiáns dos que podemos gozar, agora que andar por fóra case vai ser unha actividade de risco.

Boa semana para todos!!!

E lembrade que o xoves non se traballa.

Que será, será...

2007-10-25T07:51:00.000Z

Na nosa visita diaria aos "lugares interesantes", descubrimos no blog Fragmentos da Galaxia o vídeo no que se recolle a intervención do polémico xuíz Emilio Calatayud nunha mesa de relatorios, na que en pouco máis de dez minutos, e sendo tan atinado -agás matices que logo detallaremos- como politicamente incorrecto, disertaba o maxistrado sobre a problemática da educación dos menores, sobre os cambios que se produciron na relación pais-fillos, sobre o froito que está a dar a indefinición do que se entende por transmisión de principios e valores fundamentais, sobre a falta de referentes e conciencia dos límites dos nosos adolescentes..., en fin.

O discurso, a priori, pode até resultar reaccionario, pois insiste no contraste entre dous periodos tan próximos como diferentes: o pre e o post constitucional, valorando o primeiro deles no que atinxe ao tema en cuestión. E segue, apostando polo efectivo método de "dar unha labazada a tempo", lembrando que un pai ou unha nai non son amigos dos seus fillos ou fillas, insistindo na necesidade de delimitar papeis, de non mesturar o touciño coa velocidade, en fin, entrando de cheo na problemática que unha parte importante da sociedade está a ver, pero non formula, alomenos dese xeito tan descarnado. O auditorio ri, non só polo campechano que resulta Calatayud, senon porque se recoñece en boa parte da casuística alí exposta.

E ao final non queda máis remedio que pensar por que a nosa xeración, herdeira directa dunha educación "preconstitucional", non contribúe a elevar os índices de natalidade Non só é pola precariedade laboral, polo complicado que é chegar a fin de mes, porque a muller ten outras prioridades e outras metas, etc, etc. Á marxe de que o nomeado "reloxio biolóxico" estea atrasado ou sen pilas en moitos casos, de que se recoñeza que o "instinto materno ou paterno" non vén necesariamente de serie, o que moitas veces disuade é pensar na xeración que vai ser referente inmediato para aquela da que formarían parte os nosos fillos. @s adolescentes de hoxendía son o resultado da educación recibida dunha xeración que medrou embebida do espírito do 68 e correu diante dos grises, que entendeu que foran tantas as eivas que padeceran, que non ían ser precisamente eles e elas os transmisores de certos valores. E faltou aí o termo medio; non se quería negar nada e nesa xenerosidade, que o é, perdeuse a noción de autoridade, de respecto, de verdadeira aprendizaxe do que é vivir en sociedade, do que é loitar polo que se quere, de ter metas claras na vida. Xerouse entón unha prole de apátic@s, desganad@s, desnortad@s, apoltronad@s -sempre falamos en termos xerais. E aínda se debate sobre o botellón, que é moi molesto. Non nos estarán querendo dicir algo? En medio do ruido de chunda-chunda-, cristais e berros, hai algo que non estamos sabendo interpretar?. O que podería haber de fondo é unha falta de comunicación atroz, que nós non somos quen de solventar e eles están cansos de denunciar.

Así semella case unha irresponsabilidade traer ao mundo ás vitimas dunha sociedade que en futuro poida converterse nunha verdadeira orxía antropofáxica.

Agardamos as vosas opinións.

Unha advertencia seria

2007-10-22T08:07:00.000Z

A miúdo recibimos informacións sobre a inseguridade á hora de facer operacións bancarias a través da internet, do risco que corremos ao utilizar os caixeiros automáticos, por se nos copian a tarxeta, etc, etc, pero só cando nos toca de cerca, vémoslle as orellas ao lobo. Agora que neste círculo tevabuenil tivemos unha vítima destas actividades delictivas, cremos necesario volver lembrar as precaucións que é necesario tomar para evitar ser obxecto destes delictos, que non o son, polo visto, cando a cantidade substraída é inferior aos catrocentos euros.

En primeiro lugar, recoméndase pechar a porta con pasador, se o caixeiro non é exterior, así que debemos procurar facer uso daqueles que son interiores.

Agochar coa man a marcación do PIN, pois son os cacos os que ás veces colocan unha cámara na que rexistran esta acción.

Asegurarse de que a rañura pola que se introduce a tarxeta é fixa e non superposta, e tamén de que non hai ningún obstáculo que impida a devolución da tarxeta, os cartos ou o recibo, tal silicona ou outros elementos de sellado.

Comprobar que non hai un teclado superposto, co que os F.D.P que nos rouban rexistran o noso número secreto. Abonda cun lixeiro movemento para sabelo.

Non facer uso de caixeiros situados en lugares illados ou con pouca luz.

Agardamos que estas advertencias non caian en saco roto e que este tipo de fraudes non se repitan.

A última baixa

2007-10-21T12:46:00.000Z

Non sabemos se a nosa compañeira I. M. visita habitualmente este espazo. O caso é que pasou recentemente a formar parte da listaxe de ausencias. Pasa a mellor vida -enténdase en sentido literal, e non metafórico-, marcha explorar novos territorios, onde poder sacar maior rendemento ás súas investigacións, que en futuro inmediato daran froitos moi proveitosos.

Xa perdemos a conta das despedidas que levamos no que vai de ano, pero esta tamén é significada polo aprezo que espertou entre @s que tivemos o pracer de coñecela.

De novo mestura de bágoas que ameazan e ledicia polo que para ela representa esta oportunidade. E promesas, sí, de vernos nos bares. Agardamos que se cumpran.

Só nos queda, benquerida compañeira, desexarche moitas sorte, grandes éxitos e bos momentos compartidos abondo aquí para que non nos esquezas, aló, ao outro lado do charco.

O Tevabuena e todos os tevabuen@s desexámosche o mellor.

Aí vai unha forte aperta.

Aduaneiros con fronteiras

2007-10-19T09:33:00.000Z

Pedídesnolo e así o facemos. Sobra dicir que consideramos a reacción da demandante absolutamente desmedida, se a cousa é como Aduaneiros di.

Procuramos, non obstante, contrastar a información, e así tivemos tamén en conta as declaracións da demandante recollidas nunha entrevista para Vieiros. Alá cada un coa súa conciencia se mente ou conta a verdade.

Mais todo apunta a que poden entenderse, así que confiaremos na continuidade da páxina, que xa é un referente para unha gran maioría dos "blogueiros".

Haxa paz.

Que pequeno é o mundo...

2007-10-17T07:56:00.000Z

A nós, sinceramente, íanos parecendo, conforme liamos, unha boa noticia a que aparece hoxe nun diario galego. Referímonos só ao proceso en si, non ao final, pois ía todo ben e logo estragouse. O caso é que un home e unha muller de nacionalidade bosnia, que estaban casados e aburridos, decidiron navegar pola internet para saír do abismo no que estaba mergullada a súa relación.

Alí «Azúcar» e «Príncipe da satisfacción» -eses eran os seus alias no MSN- comprobaron que tiñan atopado a súa media laranxa, que todo era marabilloso, así que creron que era hora de coñecerse en persoa e alá foron.

Cal non sería a súa sorpresa cando descubriron que a persoa coa que ían atoparse era en realidade a súa parella, aquela coa que na vida cotiá mantiñan permantentes liortas.

Tan inesperado foi este encontro, que non conseguiron analizar a situación con optimismo e esperanza: foran quen de volver namorar ao outro, nin máis nin menos. Pero o noso gozo nun pozo, porque ao final, aquel idilio que tanto prometía foi aducido como engano matrimonial no proceso de divorcio que puxo fin ás dúas relacións: a mala e a boa.

A nós dános rabia, porque mira que tería sido bonito que esqueceran o pasado, que incluso chegaran a divorciarse e que comezaran de novo, doces e satisfeitos, pero non. Home, ten que dar algo de vergoña e moita rabia, que habendo tantos homes e mulleres no universo virtual, xusto se vaia dar coa persoa que dorme tadas as noites de costas cara un/unha.

Parte de guerra

2007-10-15T08:24:00.000Z

Estamos todas, sás e salvas, despois dunha noite de xoves máis longa para unhas que para outras.

Nunha primeira quenda, marchou o IMSERSO, que conta na súa nómina, polo visto, cunha única persoa, e as que tiñan que conducir, madrugar, etc...

A segunda retirada produciuse, polo que sabemos, á saída do Maycar, pero a resistencia aguantou entre a marabunta que invadía as rúas e locais de Compostela "in the night", até que xa era día.

Non houbo danos persoais, que se saiba, nin incidentes que lamentar, só importantes inxestas etílicas e moita risa e moito baile e non sabemos -nin saberemos- se algo máis.

A nosa editora S. recibiu o seu agasalliño, entre contenta e sorprendida. Cremos que lle gustou.

Así que parece que quedou un bo sabor de boca e que se pode repetir, aínda que as expectativas, no que se refiere ao sector senior, víronse cumpridas; que non, que xa non estamos para estes trotes, aínda que a xenerosidade das máis novas nos fixera sentir mellor: soaban, en efecto, "os guachigüeiri", e alguén se me achegou para dicirme que non me preocupase, que tampouco sabía quen eran. Ufffffffffffff, un alivio!!!!

Sen novidade na fronte, pois, contentas polo resultado e por saber que as da Mariña e as coruñesas seguen a pleno rendemento e coa boa sensación por ter descuberto o que xa se intuía: o divertido grupo que compoñen as rapazas C.

Queda aquí implícita a promesa dun novo encontro, esta vez si, nos bares.

A descansar e repoñerse, que boa falta fai.

"El Rey"

2007-10-12T12:47:00.000Z

Dada a heteroxeneidade ideolóxica das persoas que compoñemos o equipo editor do Tevabuena, é costume deste blog non entrar en cuestións políticas, agás naquelas que son obxectivamente censurables -non existiamos cando foi o do Prestige ou cando ao segundo "César Pequeñito", como chamara Sender ao outro ditador, lle deu por meteros de fuciños na guerra de Irak, contra a opinión públicamente expresada de quen nos manifestamos reiteradamente-.

Así que hoxe non celebramos nada, agás que non temos que ir traballar, pero non podemos pasar por alto "El mensaje hispánico" que gravou o outro día ese señor que din é líder da oposición ao goberno do Estado español.

Aínda era para botar unhas risas, senon fora porque hai máis de dez millóns de persoas ás que lle debeu encantar, e iso é o preocupante.

Quen é o asesor de imaxe do PP (Partido Putrefacto), que tan fraco favor lle está facendo a eles, e tan grande o que nos fai ao resto?.

Que ousadía!. Agora que rexorden as manifestacións públicas en contra da monarquía, vai este e eríxese en candidato para substituír a "El Rey".

Case é digno de compaixón -só case-, porque no fondo este speech non foi máis que a evidencia dun "arde a casa, quentarse aos cangos". El sabe que é moi probable -diolo queira- que perda as próximas eleccións, e que esa sexa a derradeira oportunidade que vai ter/lle van dar, así que debeu pensar: "Puexxxxx, nada, voy a hacer de Prexidente del gobierno un ratito". E alá se foi: á súa esquerda, a foto de Juancar; e á dereita, a do grupete do primeiro goberno de Ansar. Nada, que no fondo é un nostálxico.

@s que nos seguides sabedes que somos bastante dadas a adxuntar documentos gráficos que ilustren o máis axeitademente posible o contido do post. Teríamos reproducido o vídeo, pero neste caso vémonos impedidas por unha sinxela cuestión de decoro.

Que pasedes un bo día feriado.

O engado galego

2007-10-11T08:28:00.001Z

Da man da nosa Rabuda, que é a que dá con estas curiosidades, acabamos de descubrir que existe un atolón nas Illas Mauricio que leva por nome "Cargados Carajos". Parece doado deducir a orixe de tal denominación: ou os descubridores estaban até os mesmísimos de navegar sen atopar terra cando chegaron á illa, ou as indíxenas eran dunha sen(x)sualidade tan irresistible, que os mariños pasaron de cero a cen en menos de catro segundos. Pero ao carón da citada illa, atopamos outra, cuxo nome dános a solución definitiva á nosa dúbida, chámase "Agalega", polo que non temos máis remedio que concluir que unha compatriota nosa xa fora quen de adiantarse ás grandes descobertas, e era o seu engado galaico o causante da elevación súbita da libido dos aguerridos expedicionarios.

Faremos, non obstante, unha concesión en deferencia ao sector lusista máis próximo: tendo en conta que foron os portugueses os primeiros en asentar no arquipélago, a finais do século XV, puidera ser lusitana aquela femme fatale. Pero iso é todo; desde logo nin holandesa nin francesa nin inglesa. Era galego, sen dúbida, o canto da serea ao que sucumbiron os rendidos argonautas, que quixeron deixar a súa sensación reflectida para a posteridade no propio nome do illote.

*A imaxe que vedes é unha panorámica dunha das praias paradisíacas da illa. Incluimos outra, en resposta ao segundo comentario. Non mentimos, a forma real da illa é a que podedes ver no mapa.

Perdoamos mais non esquecemos

2007-10-10T17:01:00.000Z

Estamos a piques de gozar dun xoves-venres, que alegría!!!! É o noso día, compartido cos estudantes que chegan a Compostela o primeiro ano, dispostos a beber a noite dun grolo cando aínda non mediou a semana. Tamén era o día que se lle daba libre ao persoal do servizo doméstico -non sabemos con cal nos identificamos máis-. Malia as baixas mellor ou peor xustificadas, quedamos aí un núcleo duro potente e imos ver de pasalo ben e homenaxear á nosa editora S., que non sei, din por aí que vai pagar a cea (é bromiña, muller...!!!!!), á que temos moitas ganas de ver, a verdade.

Así que, ao mellor mañá o sector IMSERSO aínda vai andar algo nervioso, porque unha vez que remata a cea, que é a parte relaxada, logo hai que botarse ás rúas de Compostela. A maioría dos individuos machos que poboan a noite santiaguesa míranche con cara de "que fará aquí esta que se lle nota que xa non sae?"; xa se che revolve o estómago coas evidencias dunha cea mal dixerida ou da inxesta de grandes cantidades de alcol sen ter probado bocado, que están por todos os recunchos; xa non recoñeces a música que soa e preguntas e dinche: "si, muller son os "guachigüeiri", e ti contestas por vergoña: "ah, si!!!. Fíxate, non me parecían agora"; as luces son moi escasas ou fortes demais; todas as copas che saben a garrafón; non entendes ben -é falta de costume- o que che din cando che "entran" (séguese a dicir así?), porque só o fan as vellas glorias que xa van tan pasados, que non hai nada que pensar, só que non saben nese momento se es guapa ou fea, alta ou baixa, porque xa non te ven; e pensas que nunca criches que ías ser obxecto das babosadas da fauna que antes só andaba polo Don Juan e agora está en todas partes. A esperanza só aparece cando atopas a alguén da túa xeración, porque ti sábeste de ningunha parte, nin es moi nova nin tan vella, estás nesa idade que demos en chamar de "absoluta plenitude", pero iso só no privado. Saíndo de copas é cando notas que perdiches facultades. Xa non aguantas nin unha terceira parte do que antes non che chegaba, e ás dúas da mañá xa só se che abre a boca, pero non por aburrimento, porque mira que aquí a nómina de participantes nesta saída é prometedora por divertida, pero venche o sono, estás cansa, afumada e incluso algo bébeda. E xa non digamos se che dá por bailar, malo se non tomaches un par de copas, porque entón veste "antigua", e malo se bebes porque podes estar ridícula sen ser consciente. E ao día seguinte, cando espertas, só pensas: "Quen me mandará a min saír??????".

Queremos para rematar ser legais e confesar que nos encomendamos a nós mesmas unha misión que imos cumprir. Como xesto de vinganza cara o noso galán por nos ter deixado tiradas para marchar con "xente máis afín" -que feo, I., que feísimo xesto-, imos facer todo o posible por dar con el, porque ha andar por Compostela e sabemos por onde para. E se o sector senior desta expedición ten que agardar ata o Maycar para dar con el, farémolo.

Non podemos perdoarlle este agravio.

A vinganza, noso amigho, sérvese fría, e o outono aquí non é morno.

Imos de festa

2007-10-09T17:57:00.000Z

Imos tentar poñerlle remedio a esta apatía tristeira. Ten razón a nosa Píntega, non podemos seguir así. De maneira que decidimos organizar "una de salir".

Alguna das carrabouxiñas xa perdemos a noción do que é iso e acabaremos topeneando no alto do taburete dalgún pub grunge -o noso carioca inaugurou esa tendencia-, pero do resto non hai dúbida. Foi sonada a segunda convocatoria da despedida da nosa sempre añorada e insustituible M. (Sabemos que che gusta ter protagonismo en cada post. Aínda non tomaches conciencia de que nos sigues faltando, toliña?). O listón quedou entón alto demais para segundo quen.

Mira que eu aínda estaba por traer ao coreano, pero fáltame o apoio da Rabuda, que vai se unha das notables ausentes, para levar adiante esta iniciativa.

O caso é que a cousa ten pinta de ir saír ben, aínda que o sector IMSERSO non promete nada, -aquí unha foi confesa bailadora de pachangadas, e agora iso é hortera-, pero será feliz vendo aos mociños e mociñas tevabueniles botando "uns pasodobles".

Ningunha de nós perde a esperanza de facer parella de baile cos poucos pero inmellorables representantes do sector masculino, malia que algún teña tomada conciencia de que somos moitas e o rebufo esmoreceu, pero el sabe que sempre será "o noso galán".

Así que alá imos e que sexa o que deus queira. Se non hai "novedá" e aquí o comité editorial sobrevive aos excesos da noite compostelá, daremos noticia de como resultou a quedada.

Se o luns non amenceramos, é para preocuparse.

SMS (Só máis soidade)

2007-10-08T08:17:00.000Z

Imos quedando menos. Andamos como a pita sen pitos. Non nos atopamos. Non sabemos se fuximos uns dos outros por iso de que non se noten as ausencias, ou nos buscamos para non sentirnos sós, aquí na Terra Ancha de Nutrix.

Hoxe é o primeiro día sen Meri. A súa compañeira anda tristiña e non sabemos como consolala, porque o demais segue -xa dixemos nalgunha ocasión que "The Show Must Go On"-, é o que toca.

E mentres, como se este pequeno mundo fose alleo, non máis que un satélite ignoto no medio da galaxia á que pertence, todo xira arredor de nós, sen advertirnos, sen escoitarnos, sen vernos nin notarnos.

É o paradoxo cotidiano. É o noso sino mentres sigamos aquí. Benvidas que aínda non remataron cando toca dicir adeus... É de tolos.

O malo é que imos pouco a pouco camiño da resignación e ese é un mal sentimento cando implica que se perdeu a vontade de loita, que se aceptou a derrota.

O aire que se respira non é o que está aí fóra: frío xa de outono; é pesado e suxo, é escuro, case cego.

Hai, que desfacerse, xa o sabemos, deste sentimento. Ao cabo, esto, xa o dixemos, é estación de paso, e o que vaia quedar despois é o que conta. Os vínculos afectivos que sobrevivan cando xa non nos vexamos cada día, cando un estea en Antiga e Barbuda e outro en Croacia e aínda lles dea por mandar un sms.

Veremos que sucede no futuro. O presente, pintar, non pinta nada ben.

Hoxe non pode ser un gran día

2007-10-05T11:20:00.000Z

Jobaaaaaaaaaaaaa, que non paramos, eh?, que aínda non levantamos cabeza e... hala, outra despedida, pero neste caso non só afecta ao corazonciño tevabuenil, senon á súa estrutura organizativa.

Hoxe marcha por un tempo a nosa Presidenta de Honra. Vai acometer outras empresas, pero confiamos en que volva.

Bueno, o certo é que estamos coma sempre, unhas nos van e outras nos veñen. Felices pola oportunidade que a marcha representa e que merece, por descontado, e tristes polo oco que vai deixar a súa ausencia: os seus ollos azuis cristaliño, o seu riso contaxioso, o seu afecto e a súa bondade.

Cada vez vai resultando máis difícil, a estas cousas non nos acabamos de afacer. A esta vai ser especialmente difícil.

Quen vai ter agora as mellores ideas para os regalos de aniversario?, quen coma ela vai ter tanta disposición para ir mercalos -á pobre sempre lle tocaba-?, quen nos fará as bolachas?, quen reparará a plantilla estragada do tevabuena?.

En fin, quen poderá substituír á nosa Meri?: ninguén.

Vivamos como galegos

2007-10-04T17:34:00.001Z

A primeira vez que o vimos, sorprendeunos. Cremos, sinceramente, que era unha campaña da Xunta, mais tanto nos ten o logo que aparece ao final, pois a idea pareceunos boa e divertida.
Xa nos contaredes que opinión vos merece.

Vai especialmente dedicado á nosa Rabuda, que leva días atrás del polo "tubo" adiante.

Pipo

2007-10-04T08:00:00.000Z

Temos un novo fan, ao que podedes ver na imaxe. É Pipo, vive en Santiago e ten tres meses.

Non sabemos se se sentiu atraído pola imaxe de Tres, ou a da banda dos Félix, o caso é que se quixo sumar ao clube do Tevabuena e nós acollémolo de boa gana.

Mirádelle a cariña de boa persoa que ten, porque os bichiños tamén teñen alma, boas ou malas intencións, mellor ou peor carácter..., e o Pipo parece ter as mellores virtudes.

Agora hai que ver como evoluciona e nós confiamos en que sexa un canciño fiel e cariñoso, pinta deso, desde logo si que ten.

Benvido pois, Pipiño, estamos felices de contarte entre a fauna tevabueneira.

*Grazas a I. (Med.) que é a dona do can e da fotografía. (Ooooooooooooooh, pobitiño pipitiño!!!).

Novos fans

2007-10-03T18:05:00.000Z

Seguindo o ronsel do post anterior, non queremos desprezar, todo o contrario, a este novo grupo de fans, singulares si, pois parécense sospeitosamente uns a outros.

Dintinguimos perniñas, saias, en fin, anatomías que determinan claramente o xénero, e tamén a ubicación da fotografía, que nos agrada.

Quedámonos cun xesto, o do gatiño Félix da esquerda de todo. Parécenos un aceno acolledor, aberto, xeneroso, en fin que nos gusta.

Dámoslle as grazas a quen de todos eles nos quixo enviar a fotografía, aceptando o noso convite.

Dende logo, se algo hai nesta imaxe é mocidade, louzanía e intelixencia -a quen se lle ocorre tal composición, non se lle pode escatimar o afago-. Chachond@s, que sodes uns cachond@s!!!!!

Apertas, ghuapirrrrrrm@s!!!!!!

@s nos@s fans

2007-10-03T08:34:00.000Z

Un grupo de fans do Tevabuena envíanos unha das fotos que fixeron cando o noso blog superou as 3.000 visitas recibidas.

Tod@s moi guap@s e moi riquiñ@s, todos, e moi novos e listos, e grandes profesionais, e comedororiñ@s, polo que se pode ver.

Esta parece ser so unha parte da nosa lexión de seguidores e nós agradecémoslle moito que nos achegaran esta instantánea, que tanto por eles coma por elas, podería ser a dos galegos e galegas mellores do ano -deste e do que vén-.

Estamos coma rosas

2007-10-02T17:33:00.000Z

Superados os nosos problemas técnicos, grazas á nosa Presidenta de Honra, seguimos adiante, algo amoladas inicialmente ao lembrar aquel post da veciña Pirámide, pero dixo que era "de risas" e nós crémola.

Bueno, se alguén nos vixía, mellor para eles, poida que así se enteren ou até sorrían, se lles queda capacidade para elo.

Nós andamos a outra cousa, sen deixar de laborare, pero arrimando o ombreiro para facer de cada xornada algo un pouco diferente. A nosa compañeira, á sazón editora deste blog, si que contribuíu coa celebración do seu aniversario. Ata unha fondue de chiculate argallou para bocas abertas de tod@s @s que descoñeciamos aquel segredo tan ben gardado -ou non tanto-.

Moi ben estivo: ela, nerviosa cos agasalliños que lle fixemos, e nós divertid@s e cun ollo na protagonista e outro na mesa.

Tras da porta habería alguén, porque divertirse esta mal ou non tan ben, e pasalo ben cando se traballa tampouco pode ser; e isto non e aquelo tampouco, e..., con permiso, MERDA!!!!!!

Por iso non estabamos tan seguras de que alguén non fedallara no noso blog, aínda que non nos pon nerviosas. O que nos dá rabia e que nolo estraguen; agora, polo que nel dicimos, estamos ben despreocupadas, que até aí podiamos chegar. Este espazo é noso e de todos aqueles que participades ou simplemente botades unha ollada con boa intención.

Pero por se nos len, tampouco queremos facerlle un feo, así que lle mandamos o noso recordo e unha mensaxe: en poucos máis sitios, pero aquí, MANDAMOS NÓS.

Feliz, feliz...

2007-10-02T11:49:00.000Z

Os nosos parabéns a M. M. L., editora deste blog -aínda non estrenada, todo sea dito- no día do seu aniversario.

A ela debémoslle unha mañá moito máis agradable, con ricas "viandas", que diría I. (Med.), e a presenza da nosa inesquecible compañeira M.

Agardamos que o resto da xornada sexa moi feliz para ela e que cuuuuuuuuuuumpra moooooooooooitos máaaaaaaaaaaaaaaaaais........

Unha colaboración

2007-10-01T16:55:00.000Z

Non, non lle imos pedir a S. que nos envíe máis crónicas, agás o desexe, nin que fagades comentarios aos post se non vos sae.

Agora andamos en reparacións, como sabedes, e non estamos certas de que a visualización do blog sexa a axeitada.

Polo visto, dependendo do computador desde o que se accede, hai quen o ve como debe estar (a columna dos post e cor verde, e ao lado, en gris, os engadidos que lle fomos facendo: a viñeta do Carrabouxo, o noso arquivo cronolóxico, a sección "lugares interesantes", o contador de visitas, o calendario, a foto de tres, o moniño que dá a hora, etc); mais hai quen o que atopa é unha cousa extraña, as columnas mencionadas aliñadas en vertical e non en horizontal, como deberían estar. Así que vos pedimos, aos que visualicedes o blog da segunda das maneiras, é dicir, un "sin ton nin son", que nolo comuniquedes, para que poidamos tentar solucionar este problemiña técnico.

Apertas e grazas de antemán,

As carrabouxiñas.

Agardando

2007-10-01T11:07:00.000Z

Á espera de resolver algúns problemiñas técnicos novos -xa non sabemos se estamos a sufrir un boicot-, deixámosvos aquí unha foto de Tres, por se alguén ten dúbidas sobre os coidados e agarimos que debera recibir.

Aí a tedes, vivindo como unha raíña.
Quen fora gata!

Desafogando

2007-09-30T12:01:00.000Z

Cada día está custando máis, cada día é maior o desencanto e a tristura de ver como "Iste vaise, e aquel vaise, e todos, todos se van" -apuntou ben o noso compañeiro I. o verso rosaliano para o caso-. Algo segue sen ir ben na Terra-Ancha de Nutrix e non atopamos o remedio, pois non hai xordo máis grande que o que non quere escoitar.

Alguén que acabou, sen querer, dedicándose ao ensino, facía o outro día un balanzo dos anos que xa lle dedicou a esta profesión, e concluía que "o mellor é que me divirto".

Traballar con ilusión é o maior garante do éxito de empresa que se acomete. Mais de nada serve que cada mañá se inxecte en vea unha dose, como quen toma o "actimel", porque logo esmorece como se nunca existise.

Falar?, ui, que mal uso se lle dá a esa palabra. Xa non falamos de dialogar, que iso ha xurdir, necesariamente, da vontade das partes "contratantes".

E seguimos, sen que ninguén nos atenda, lamentando e celebrando á vez as baixas, que cada vez son máis frecuentes. Quedamos catro gatos dos que había hai ano e medio. En pouco tempo, uns porque non poden prolongar máis, outros porque por fin atoparon outra saída, isto mudou completamente.

Xa os cafés de primeira hora non son iguais e os de media mañá convertéronse en compulsivas farturas de toda clase de chilindradas -pura ansiedade-.

Así non se pode, aínda para os que habitan nos remansos dos dominios do Gran Xefe Androide, non é doado convivir coas problemáticas dos demais, porque non son precisamente alleas.

O risco é acabar aferrándose ao "sálvese quen poida" e que se disolvan as boas vontades, as solidarias, porque esto é, só é, ao final, estación de paso, na que o desexo é agardar o menos posible, porque aquí non hai máis, as expectativas reais só están fóra.

E lamentamos esta falta de optimismo, léase só coma un desafogo.

Sen palabras...

2007-09-29T18:29:00.000Z

Xa tamos

2007-09-28T18:31:00.000Z

Despois de arranxar algunha cousiña, que se nos desbaratou por esas cousas imprevisibles e inexplicables da técnica, xa estamos de novo funcionando.

Reservamos o seguinte post para unha crónica máis interesante.

Apertas tevabueniles!!!!

Estamos en obras. Desculpade as molestias

2007-09-28T11:43:00.000Z

Dor de cabeza

2007-09-26T18:37:00.000Z

Queridas tevabuenas, escríbovos dacabalo entre terras de Soneira-Bergantiños a petición da Presidenta de Honra, M., que me pediu unha crónica da miña primeira semana como F. en P. (que non F. de P. como algúns xa seguro que me deron en chamar, tanto ou máis que eu a eles, seguro). Para que enganarnos, a vida como docente do primeiro ciclo da ESO é moi dura, e quen máis o sente son, por esta orde: a miña gorxa, a miña cabeza e o meu sono. Difícil xa foi interpretar a primeira ollada ao horario, porque entre tantas siglas (RD, OCO, Garda-R, usuario-usuario, contrasinal-usuario) e a empanada mental dos novatos alí non había nin diola que se enterara. E a axuda, escasísima e moi agradecida, aínda que fora con goteiros e daquela maneira (aínda estou esperando por información da consellaría respecto do meu titor/a que supostamente me tiña que axudar a ‘integrarme’ nestes mundos de Yuppi). E veña a preparar as clases polas tardes, e a remexer libros na biblioteca buscando algo decente e estimulante para ler. O estrés chega da man dos recreos e das horas de comer cando toca tarde (2 veces por semana). Os recreos son de 20 minutos, que entre pasar de edificio a edificio non dá tempo nin para coller a miña súper cunca de deseño que merquei no ‘Carrefoso’ (en falar bergantiñán) porque non teño tempo a tomar un café decente e téñome que conformar con cafés apurados de máquina ruinceira (Que ben se vivía no P.!!!). E luns e mércores, unha hora escasa para chegar a un dos dous únicos restaurantes da parroquia (cos xenuínos a la par que acaídos nomes de Gaiteiro e Tívoli) e meterlle ao corpo as racións de obreiro que nos serven, e que case sempre levan a metade sobro, por suposto, porque senón nas gardas de 15.20 a 16.10 non habería quen aguantara co sono. En fin... O das aulas é outra historia. No universo onde me ‘alcontro’ existen dous mundos paralelos. Un chámase 2B-OCO e os outros 1A-1B. E a medio camiño entre os dous, a Terra de Ninguén: GS e 2A. Para que mentirvos, oio, vexo e remoio de todo, e xa se verá se compensa ou non. De momento, é como quen lle fala ás paredes, aínda que ás veces estas criaturas endemoñadas me fagan rir coas súas ocorrencias e non resista a tentación de saír do meu improvisado papel de Comandanta-en-xefe que por unhas horas teño que interpretar. Xa se verá en que vén dar isto. Mantémonos en contacto. Saúdos tevabueniles.

PD.: A miña intención era recortar a foto da capa do libro do gran Séchu, para simbolizar os diferentes estados de ánimo por que podo pasar ao día, pero hoxe xa non me quedan máis forzas para fedellar nestes trebellos que ultimamente se me están a resistir, así que, malia que me pese, ten que ir así de cutre.

"Anarcopita"

2007-09-26T08:20:00.000Z

O mundo avícola está revolto e, polo que se ve, falto de recursos; tanto, que os individuos desta esta especie estanse vendo obrigados a delinquir.

É o caso da "anarcopita" -fragméntese ao gusto: anarco-pita/a narco-pita-, detida na fronteira de Colombia cun alixo de droga agochado baixo as ás. Ao parecer a policía detectou a súa estratexia: quería volver a Venezuela nun bús rural xunto a outro sospeitoso que foi máis listo e baixouse antes de chegar ao posto de control. Así que a pobre da pita non tivo defensa, malia tentalo, como se pode ver no documento gráfico que podedes ver abaixo. Non é a primeira vez que se dá o caso: o ano pasado un pavo tentara, tamén sen éxito, levar a cabo a mesma operación.

Tal e como andan as cousas, nós estamos preocupad@s pola galiña piñeira, á que xa nomeamos aquí, non vaia caer en desgraza. Hai que mirar por onde anda agora, non fora cundir o exemplo e, se cadra, sen que nos o saibamos, xa montou unha mafia avícola, con sede no Salnés.

Por se nos le, deixámoslle aquí este video, advertencia dos posibles efectos dun consumo irresponsable.

Galiña Piñeira, queremos saber de ti, chama!!!!!!!!!!!!!!!

Máis de Tres

2007-09-25T08:45:00.000Z

As voltas que dá a vida. Aquí, unha servidora, que non trae o instinto maternal de serie, nen sequera como opción extra, está encantada coa súa gatiña Tres, da que xa falei aquí. Estou tan encantada -conste que non me gusta escribir os post en primeira persoa, mais permítome esta licenza, abusando da xenerosidade do resto das editoras-, que xa me parezo algo a esas nais que non paran de falar dos seus fillos, cando quedas con elas para un café ou cando as chamas por teléfono e interrompen a conversa vinte veces: "Fulanito, vas caer", "Menganito, non metas o mando na boca", "Zutanito, á ducha". E son tan pouco concientes da desesperación que producen na persoa interlocutora, que leva media hora agardando ao outro lado do fío un minuto de antención, que cando suxires aprazar a conversa para outro momento, aínda che din: "Non, muller, a ver, conta", para logo seguir: "Fulanito..., menganito..., zutanito...".
E doume conta de que algo así empezo a facer eu e non vou permitilo. O que ocorre é que Tres ten aínda espazos vetados na casa, e a mesiña auxiliar do teléfono é un deles e sábeo. Sobre ela hai unha lámpada (regalo exquisito da miña mellor amiga) que me encanta, á que lle ten moitas ganas, e de ningún xeito vou consentir que a estrague.

Sabe moitas cousas, mellor dito, intúe moi rápido, abonda con pronunciar o seu nome con contundencia para que baixe nun chimpo en décimas de segundo. Pero o outro día non puiden evitar pensar se non a entendo ben ás veces. Escoitei como activaba o mans libres do teléfono fixo que está sobre a mesiña prohibida que tanto lle gusta e cando entrei para reprendela, só puiden escoitar: "112 Emerxencias, dígame?".

Eu non sei se lle pasaba algo e non se atreveu a dicirmo. Haberá que agardar até que medre a confianza.

*Prometo colgar algunha imaxe nova, pero eu sigo coa cámara da primeira comunión, nada de dixitais, polo momento.

A galaxia desconcertante

2007-09-21T17:05:00.000Z

A ver se nos damos desfeito do post anterior, que suscitou tanto extrañamento, cando no era máis que unha broma -pesada demais ou excesiva, pero broma ao fin e ao cabo-, e imos facelo falando dunha noticia da que nos deu conta, non sen esforzo e con pouco éxito inicialmente, a nosa compañeira Rabuda.

Claro, ás veces, cando alguén fixa un obxectivo vital ou profesional, non mide que as circunstancias persoais constitúen ás veces un verdadeiro obstáculo, pero como todo ten solución (menos a morte, que din por aí), hai que ser o suficientemente obcecad@ como para atopala.

Eso é o que lle ocorre a un astronauta malaio, que profesa no islám, candidato para fomar parte dunha misión espacial. A súa relixión non parecía un inconveniente para botarse ao espazo, pero dá a casualidade de que subiría ao transbordador xusto cando comeza o Ramadán, que esixe o xexún desde e ata o solpor, e claro, orbitando sobre a terra, iso ocorre moitas máis veces do normal (en termos terrestres). Non é só ese o problema, que xa abondaba, porque o home non pode comer en todo o día, senon que tampouco pode rezar de xeonllos, por iso da gravitación, xa se sabe. E van dous inconvenientes, aos que se engade un terceiro: cara onde mira o home cando reza para orientarse cara á Meca, se está viaxando a 40.000 KMs/h?.

Non se rende este mozo penitente e xa pediu axuda ás autoridades competentes para que lle dean unha solución. Así que lle montaron un "concilium ad hoc", e ata se molestaron en darlle nome -"O Islam e a vida no espazo"-, pero atenderon a súa petición de consello experto:

Para o do xexún, que o aparque ata que aterre, que non pasa nada. Así que se pode fartar de comer á hora que queira.

O de axeonllarse, pois abonda con que imaxine que está nesa posición e listo.

E para orientarse cara á Meca, pois bueno, que o intente e punto. Que o intúa o mellor posible e a ver se acerta.

Son todo recomendacións para que as poña en práctica no caso de que finalmente sexa elixido. Dedúcese logo que o desexo dos conciliares é que non viaxe e aí andarán sen comer, de xeonllos e mirando cara á Meca, a ver se hai sorte e mandan a outro.

Ai, meu deus, que ganas de complicarse a vida!!!!

Perdón

2007-09-21T09:44:00.000Z

Aínda andabamos coa alegría de gustarnos tanto e hoxe tivo lugar unha crise tevabuenil que ten á carrabouxiña que lles escribe ao borde do despido desta casa.

Un xesto bastou para marcar unha fenda ben profunda, onde non couberon explicacións nin xustificacións. Deslealtade, así se entendeu. Un pitillo, por un miserento pitillo, que custa céntimos de euro, por compartilo con outra xente, por non acudir a un reclamo foto-festivo, por non contestar no bate-papo.
Arrepentida estou, mea culpa, e se me deixan explicar, quizáis retorne ao meu posto de editora. Se non consigo o indulto que creo merecer sinceramente, este será o meu derradeiro post.
Aquí deixo a Tres para vostedes, aquí queda o moniño que dá a hora e tantos e tantos recordos, desde o comezo ata o día de hoxe, á hora na que se derrubou unha parte da confianza na que se asentaba o Tevabuena.
Quizáis non mereza tanta indulxencia, pero agora só penso nas patacas fritidas e no cake, nas olivas que xa non hai e nun café con leite, cargadiño, como o prepara X.L.
Quen queira interceder ao meu favor, dirixa, por favor, os seus comentarios á Presidenta de Honra, que é quen ten a potestade para deter o despido inminente que leva pesando sobre min toda a mañá como unha espada de Damocles.

Por se acaso, por se non nos lemos máis, foi un pracer.

*Eu creo que me quedou moi convincente o laio, agora marcho correndo, que me é a hora do café. Agradezo tamén que se me felicite pola actuación.

Retrato dun blog

2007-09-20T17:08:00.000Z

Din que quen abre un blog é, por definición, egocéntric@, ególatra, vaidos@, incluso que ten unha personalidade difusa, ou máis, complexa.

Ningunha das carrabouxiñas que aquí botamos a lingua a pacer, ou as mans ao teclado, dámos o perfil, e non teriamos posto en práctica esta inciativa de xeito individual; pero no colectivo, para ben ou para mal, dilúese o protagonismo e depúranse por si mesmas moitas responsabilidades.

Non somos a estas alturas as mulleres enmascaradas, non ofendemos a ninguén, ou alomenos non por vontade, só pasamos o rato.

E facemos un percorrido pola sección que denominamos "lugares interesantes", uns tan só curiosos; os máis, merecedores dunha visita diaria, cando menos. Algúns morreron xa -RIP Cerrepiache ou o Pitiño-, outros mudaron de local. Non nos interesa unha experiencia persoal, así, núa, contada coma un diario: o que @ bloggueir@ come, a súa cor favorita, a que lle cheira Compostela...

Procuramos equidistar da cotidianidade e do excepcional. E cáenos a babiña cando alguén nos di que atopa aquí un lugar grato, co que ás veces sorrí, outras conmóvese e, nalgún caso, lle esperta a necesidade de apuntar un comentario; cando se nos bota de menos, pois por falta de tempo ou de ánimo non nos actualizamos; cando nos celebran o gatiño que puxo a vivir na páxina a nosa Presidenta de Honrra -arriba, á esquerda, sobre o logo laranxa de Blogger-; cando a xente mira o tempo que vai ou a hora desde a nosa páxina...

E comprácenos atopar un post noso nunha listaxe de Forbes.com, aínda que non saibamos por que está aí, saber que no Blogomillo ocupamos o posto 855 d0s 3768 blogs rexistrados na actualidade, que Edilberto Alonso nos lea, que non escribamos aquí sobre o caso Madeleine McCann, que nos importe o que pasa nun radio equivalente ao que abrangue o universo coñecido...

En fin, que no Tevabuena gustámonos, así, como somos, concientes tamén da nosa endogamia, dos chiscos de ollo que van e veñen e son incomprensibles para outras persoas.

Mais si nos morde a curiosidade por saber que atopa no Tevabuena alguén de Guadalaxara (México), Canário (Brasil), Haubourdin (Francia) ou Washington (EE.UU), por non falar da India, o Xapón ou Cambre. Bueno, pode ser casualidade pero a nós fainos ilusión.

Imos camiño do ano de existencia, levamos case 200 post escritos e ningunha incidencia que lamentar. Seguiremos mentres o corpo aguante.

Apertas para todos, xa vén a fin de semana e parece que con bo tempo.

Nós, non

2007-09-20T08:19:00.000Z

Por fortuna, non todas as tradicións cunden malia ao "defecto" globalizador, máis aínda as que se impoñen no ámbito islámico, e nós xa adiantamos que non estamos dispostas (o feminino está posto con toda a intención).

Un xeque árabe "autoriza" -xa foi sancionado pola máxima autoridade do Islám sunita- ás mulleres traballadoras para que amamanten aos seus colegas (eh??????).

A ver, segundo unha fatua, que é a resposta que un experto en Dereito Islámco dá a unha cuestión relativa á unha disciplina determinada, dous adultos de distinto sexo só poden traballar xuntos nun mesmo despacho se a muller amamanta ao seu colega varón. A convivencia licítase só se son cinco as veces que esta actividade se produce. O texto condenatorio a esta "autorización" di que contradí os principios da relixión islámica, malia que a tradición considera ilícito que una muller estea soa cun home co que poida casar. Só poderá facelo co seu pai, fillo, sobriño, irmán ou sogro; ergo, se se converte en "nai de leite", entón, a relación pasaría a ser materno-filial.

Non estamos moi convencidas, a verdade, dependería do tipo de colega co que haxa que convivir, pero... esas actividades en horario de traballo????
Non cabe dúbida de que a idea se lle ocorreu a un tipo.

*Quixeramos ter atopado unha imaxe máis apropiada para ilustrar o post, pero non demos cun termo medio, desde logo, non apto para tódolos públicos.

Os grandes do cinema polas súas mans

2007-09-19T19:53:00.000Z

Hai tempo que me prometera a min mesma escribir este post, mais unha cousa leva a outra e unha vai deixando que o verán remate e novos agobios substitúan aos vellos. Unha mañá, hai algúns meses lin nun xornal (xa dabondo publicitado) a historia desta muller que vou resumir agora.

Cristina Alfonso Santos é veciña miña, traballa na rúa que está a carón da miña (a do Pedroso) e imaxino que tamén vive polo barrio. É a muller que aparece na fotografía, eu nunca me crucei con ela pola rúa e non sabía do seu pequeno taller até que se asomou ás páxinas do xornal; asi descubrín unha historia que me ten un tanto fascinada. Non sei ben cantos anos ten Cristina mais leva case 40 dedicada en corpo e alma ao seu traballo, ese que desenvolve nun baixo tan pequecho que aínda non fun quen de localizar (e iso que a rúa non é grande). Ela é repasadora de películas, a última que queda porque as grandes produtoras de cinema xa non precisan dos servizos de persoas coma ela, que se dedica a repasar coas súas mans e unha máquina cada fotograma, restaurándoo para que a copia do filme dure máis e poida proxectarse con seguridade en diferentes lugares do mundo. Non sabe en cantos países estiveron as películas que pasaron polo seu taller, cada unha de aproximadamente 3.000 fotogramas que repasa a conciencia un por un. Recibe as copias antes que ninguén e traballa con cartaces de Foise co vento nas paredes. Presume de ser a muller que ten asistido a máis estreas sen ter visto ningunha película, os seus actores favoritos son Paul Newman, Richard Gere e Robert Redford (non ten mal gusto a señora) e só lamenta que teñan pasado tantas veces polas súas mans e "sen catalos" mentras bota unhas risas.

Así, porque si, pola miña parte, desde o tevabuena, unha sentida homenaxe para unha muller traballadora (e por extensión para todas as que o fan dentro e fóra das súas casas) que leva anos desenvolvendo un traballo minucioso e cheo de sentimento e soños a escasos metros da miña casa sen que ninguén soubese dela.

Unha máis...

2007-09-19T07:52:00.000Z

Aínda que a nosa insistencia xa soe a choromiqueo permanente, nos nos vai quedando máis remedio, pois non paramos de despedir xente.

Á marcha para o funcionariado de A. e S., ás que botamos moito en falta, súmase agora a de B. é o noso ex-compañeiro P.. A primeira vai para Alemaña, e o segundo, aínda está por confirmar, para o Brasil.

E nós veña a preguntarnos se estas marchas continuas non obrigan a ninguén a reflexionar sobre absolutamente nada. Se as perspectivas laborais fosen actractivas, se existise calquera posibilidade de continuar máis alá do periodo establecido sen prórroga baixo ningún concepto, agás as inexplicables excepcións sobre as que os beneficiados non teñen responsabilidade ningunha-, esta sería unha vía máis, pero non o é, alomenos mentres as cousas non muden, e dubidamos que iso ocorra.

E dá igual que se ergan voces reclamando un cambio, a canseira de ver como outras vías son sempre máis apetecibles, que antes de ter marchado, a maioría teña a sensación de que a cousa non dá máis de si, que o tempo corre, os anos pasan e despois ¿que?: o baleiro.

E xa o dixemos tantas veces, outras tantas reflexionamos sobre o inexplicable de que nós o vexamos tan claro e outr@s nin sequera o vexan, que non se nos ocorre ningunha lóxica explicación -doutro tipo, sáennos unha morea delas.

Pero non nos resignamos máis que a asumir as inevitables despedidas, sempre acompañadas do oposto sentimento de ledicia polas novas portas que se lle abren aos nos@s compañeir@s, e non nos queda máis que seguir acondicionando a trincheira para que caiba quen queira entrar e, por descontado, felicitar con sinceridade a B. e a P. polo éxito acadado e desexarlles moita sorte nesta aventura e no porvir.

De polbos e berros

2007-09-18T07:47:00.000Z

Eiiiiiiiiiiiiiii. quiet@s parad@s, que a cousa non vai diso nin de erros gramaticais, senon dunha información moi útil neste país para tod@s @s moit@s comedores deste cefalópodo en calquera das súas deliciosas variantes: á feira, á mugardesa, á grella...

Cómpre saber que os cartiños que nos quitan e que investiriamos en festexos nos que o polbo podía ser parte do menú, foron empregados nun estudo elaborado polo Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, que demostra, despois de facer un seguimento do polbo común, que cando é acosado por outros habitantes do fondo mariño, emite un son semellante a un disparo, que vai acompañado dun destello luminoso. Todo quedou rexistrado en imaxes, que foron analizadas para chegar á conclusión de que esa actitude non é máis que un mecanismo defensivo.

Pero imos esquecer estes sentimentos, esta exteriorización de pánico ante a ameaza, que é inimaxinable cando o acosador é un aparello de pesca, porque no Tevabuena estamos por fundar una asociación, non sabemos aínda se de comedores de polbo ou pola defensa do cefalópodo. Ímolo pensar.

S.O.S.

2007-09-14T08:53:00.000Z

A televisión é viciosa e perigosa, sobre todo cando no aburrimento de non topar algo que ver, recórrese ao zapping, e nunha destas aparece aquela presentadora á que o finado Umbral reprochou que no programa que conducía non se tivera falado do seu libro.

Para presentar un programa como o que agora leva hai que estar nun estado supra ou infrarreal, porque se non, non se entende. E iso é o que debeu conseguir onte, non sei se por estimulación natural ou química, o caso é que só lle faltaba dar chimpos antes de cebarse coa nai dunha concursante transexual masculina, no afán de descubrir como nas aproximacións físicas, ás que non lle foxe, polo visto, ningún outro inquilino da casa onde están pechados, non se lle tiña notado que o cambio de home a muller non estaba concluído.

Quen fai apostolado de progresía e liberalidade, contradise con afirmacións saídas de ton e directamente ofensivas, cando ousa xulgar os comportamentos dos concursantes -aos que aquí non defendemos nin atacamos- cando, por exemplo, as mulleres se amosan desinhibidas no terreo sexual. E ela faise chamar feminista?

Do que si é consciente é de que á súa carreira como xornalista non lle veu nada ben repetir un ano tras outro á fronte do que está empeñada en cualificar como "experimento sociolóxico", pero débenlle pagar moi pero que moi ben.

A nós tanto nos ten, porque a quen lle dea gusto, que o vexa, pero dicir que un "reáliti" coma o aludido é unha fonte de apredizaxe, unha caixa de sorpresas, cando o sospeitable é que sexa un espectáculo deseñado, con papeis adscritos a determinadas persoas que están destinadas a cumprir unha determinada función, parécenos, canto menos, cuestionable, incluso, imos máis alá, falaz e deleznable.

Hoxe descubrimos que alí xuntaron a un inmigrante senegalés, a unha rapaza con deficiencias visuais, a dúas xémeas, á mentada transexual e a dúas rapazas que descubriron in situ que eran irmás por parte de pai.

Levamos nove edicións, algo inaudito, o que non ten pasado en ningún outro sitio onde se emitira o mesmo formato.

Dicídenos, que é o que está a pasar?

Até sempre....!!!!!

2007-09-12T10:31:00.000Z

Aínda que xa temos falado moitas veces deste tema, na nosa vida profesional é un feito recorrente o da marcha dalgúns compañeiros, que pouco a pouco se van indo, afortunadamente na maior parte dos casos para lugares ou actividades moito mellores e máis recoñecidas. O esforzo e a cabeciña de dúas das nosas compis máis queridas, A. (que xa estivera lonxe de nos un tempo) e S. (redactora do tevabuena e colaboradora máis que habitual) fixeron que esta semana sexa semana de até logos, que non de adeuses, xa que nos deixan polo mundo da docencia. Moito vos habemos botar de menos, algunhas salas van quedando máis baleiras cada día (que pasará o día que queden baleiras de verdade?) e os nosos días aquí, os nosos cafés e as nosas risas un pouco máis soíños tamén aínda que ficamos contentas polo novo traballo que vos agarda e esperamos que vos lembredes de nós e non deixedes de visitarnos virtualmente, que para vernos fisicamente hai moitos outros lugares mellores ca este.

Grazas por ter vido até aquí alegrarnos moitos días e sorte con todo o que fagades de agora en diante!!!

Bo dia!!!

2007-09-11T20:26:00.001Z

Bo día a todas e todos! Sirva este video non para amosar que algunhas famosas e non tan famosas son feas sen o toque de photoshop (que vimos de descubrir que manexa fantasticamente a nosa compañeira O.)senón que son, simplemente, mulleres normais, que, como todas se erguen algúns días con pouca gana de se peinar. Vaia tamén a musiquiña do video, así de animada, para darlle marcha á nosa S. no novo traballo.
P. D. : esquecede as mil e unha grallas do video...

Testemuño sen "paranghón"

2007-09-11T18:07:00.000Z

O noso compañeiro carioca achéganos este documento sonoro.

Se alguén pode resumir a historia, que no lo diga, por favor...

Frases para a historia (I)

2007-09-11T08:19:00.000Z

Visto que nos últimos tempos eu, persoalmente, mantiven un certo afastamento do noso Tevabuena propoño saldar a miña débeda "posteadora" con esta recreación matinal de parte da infancia e cunha proposta interactiva para posteriores posts ou para comentarios nestes.

Escoitado esta mañá o alcalde de Santiago, o sr. Bugallo na radio coa seguinte afirmación sobre a cidade da cultura: "hai dez anos cando algún de nós pensaba en Malasia, pensaba en Sandokan, agora cando alguén pensa en Malasia, pensa nas torres petronas, iso debe acontecer con Santiago e a cidade da cultura, debe ser a imaxe que os turistas se leven do país xunto coa do Obradoiro" o que vos propoño é unha compilación de frases célebres, non desas coñecidas e difundidas máis ou menos por todo@s, senón das nosas propias frases do cotián ou daquelas que, como esta, non teñen desperdicio. É unha reacreación bastante literal da frase en si, desde logo o exemplo do Sandokán non foi afectado en absoluto pola nosa man.

As ilustracións que acompañan a este post son dúas para que cada quen elixa a imaxe televisiva do "tigre de Malasia" coa que se sinta máis identificad@, eu quédome coa dos debuxos animados que é a que me corresponde temporalmente mais aproveito a aparición da segunda para suxerirvos tamén a confección dun bo repertorio de portadas de discos tan ou máis horteras que a presente, que xa ten algo de delito...

Hai alguén aí?

2007-09-10T10:59:00.000Z

Volvemos das vacacións facendo un esforzo por discurrir e ofrecervos un post diario e agás o que relataba a historia de Tres -que por certo é unha gata moi lista e moi exquisita- levamos dous sen xerar comentario algún e non sabemos se é que non resultan interesantes ou que andamos a velas vir, con esa sensación de que aínda estamos en agosto.

Non, se era visto, a calor non é para o traballo e seguro que andades facendo solitarios en vez de estimular a nosa creatividade con algún comentario, aínda que só sexa para dicir "pois vaia chorrada", pero nin eso.
Así que nós seguimos cumprindo co noso e pensando en se máis alá deste lugar mudaron os costumes. Nós non imos pensar en pechar o chiringo coma Cerrepiache, pero necesitamos que vos impliquedes tamén un pouco, que comentedes, suxirades, en definitiva, interactuedes con estas humildes blogueiras que escriben por e para vós.

Sabedoría ou intelixencia?

2007-09-07T07:56:00.000Z

Moit@s teredes visto un programa televisivo onde os concursantes miden a súa sabedoría con nenos de primaria, aínda que o título adoeza de certa incoherencia, pois reza "¿Sabes más que un niño de primaria?", pero a rendición do adulto ridiculizado, ao non saber contestar as preguntas que cinco ou seis cativos repelentes sacan coa gorra -ou iso parece-, pasa por pronunciar a frase colofón: "non son máis listo que un neno de primaria".

E hoxe aquí andabamos a falar diso: a acumulación de saberes non ten que ver coa intelixencia. Hai persoas hábiles que memorizan datos e elaboran discursos cos que saír do paso, e logo hai analfabet@s cunha intelixencia que moit@s desexariamos. Agora vennos á memoria unha morea de exemplos dos primeiros: presidentes do goberno de grandes -e non tan grandes- potencias mundiais, pseudointelectuais por tod@s coñecid@s...; mais son tantos os que se atopan no segundo, como é o caso de Justo Gallego, "o construtor do imposible", que dedicou toda a vida a erguer unha catedral, sen planos nin proxecto, nin formación ou coñecemento especializado algún.
A intención do programa non se sabe exactamente cal é, pero intúese que resulta da mestura da exaltación das "glorias educativas nacionais", despois de tanta reforma e reforma da reforma, de tanta e tan merecida crítica ao sistema que propón e impón o Estado en oposición á educación que recibimos as xeracións precedentes máis próximas, por unha banda; e, por outra, da falaz posta en evidencia das carencias formativas de quen concursa, que responde a un perfil bastante homoxéneo: profesionais con estudos superiores e unha cultura xeral na media ou por riba, cunha media de idade duns trinta anos.

E aínda máis, o concurso está conducido por ese presentador que acompaña nas badaladas de cada final de ano, ataviado con capa española, á inefable actriz, guionista e bióloga, ao que non se sabe porque razón -I (med.) di, e concordamos, que porque representa ao ese tipo "xenro ideal", tan do gusto de moitas nais- se lle encomendan todos estes programas "refrescantes" cos que a televisión pública española pretende entreternos cada verán.

Enchufad@s

2007-09-06T07:57:00.000Z

Quen adoeza ou goce, segundo se mire, de noctambulismo vería algunha vez na televisión longos espazos promocionais de encontros amizoso-amorosos, que veñen sendo un remedo das axencias de contactos á antiga usanza. E é inevitable pensar que se existen, é porque a demanda deles debe ser importante. Estivemos, coma sempre, tentando documentarnos axeitadamente e atopamos unha páxina da internet, un exemplo válido -tanto tería unha sesión de chat, messenger ou similares- para saber como funcionan estas cousas.

O primeiro paso é encher un formulario que comeza con dúas cuestións precisas e directas: O que eu son e o que eu busco. Inmediatamente o que che piden é que inventes un pseudónimo (ou nick) baixo o que agochar a túa verdadeira identidade e logo hai que encher outro longo formulario onde figuran os trazos que debera ter a persoa ideal que se anda a buscar, e quen considere que se axusta a tan detallado perfil contacta contigo, coma se dun mercado de gando se tratase.
A graza, segundo @s usuari@s, está moitas veces en fabricar unha personalidade e ver en que medida o resultado -case sempre xusto o contrario do que realmente se é- esperta o interese doutras persoas. Ou sexa, unha morea de problemáticas psicolóxicas -por non dicir directamente psiquiátricas- son as que aquí se poñen en evidencia. Lígase -e agora escrito ata soa antiga a palabra- agochad@ detrás da pantalla dun computador ou dun teléfono móbil, e alí se conforma un carácter e un físico que pouco teñen que ver coa verdadeira realidade, alí é onde tamén se desenvolven as escuras fantasías de quen non atopa outra vía para darlle renda solta. E para máis inri, logo hai espazos televisivos onde dan acollida aos encontros en directo e iso xa é un desastre: o que se describira como "un chico simpático, rubio, alto y deportista", resulta ser un cocón que non sae da casa, exercítase pouco fisicamente e padece un complexo de edipo coma un piano de cola; a que se presentara como "una joven extrovertida, con muchos amigos, estatura normal, morena, melena larga y ojos verdes", vén ser unha rapaciña acomplexada, que nunca tivo unha relación e vai buscando alguén que a introduza no excitante mundo da sexualidade. O caso é que a escena resulta patética, a pesar de que un e outro non paran de mirarse de reollo para escachar logo a rir, pois o que teñen diante é o anti-tipo do que ían buscando e do que cren merecer. Xente pagada de si mesma cun ego atroz?, pois todo o contrario, cremos, semellan persoas acomplexadas, incapaces para as relacións sociais, inmadur@s patolóxic@s e pouco intelixentes.

E así viaxa este mundo, montado no paradoxo da desequilibrada combinación de máis e peor: inxente cantidade de formas de comunicarse e absoluta incapacidade para facelo de xeito saudable. Agora ben, cada quen...

8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0.

2007-09-05T09:27:00.000Z

Oito minutos foi o tempo que tardou en darse conta de que estaba preñada e parir unha viguesa.

Incrible, non é? Pois é.

Polo visto había pouco máis dun ano que dera a luz a outra criatura e pensou que quedara algo entrada en carnes demais. E así andou os nove meses, a pleno rendemento laboral e vital -que son territorios diferentes, ás veces incompatibles.

Pódese? Pois parece que si.

É o de sempre: uns tanto e outros tan pouco. Hai mulleres para as que concebir é toda unha odisea, ás veces só por unha cuestión puramente psicolóxica -inxente a cantidade de bibliografía útil para o caso-, coma cando tes que erguerte cedo e non consegues durmir: canto máis te concentras en acadar o obxectivo, peor é. E é a pescada que morde o rabo: o acto mecánico anula o pracer e así, nada de nada; as enerxías canalízanse doutro xeito e son filtradas, só e exclusivamente, polo cerebro e así non funciona este asunto. É tal o grao de obsesión ao que poden chegar os futuros proxenitores, que viaxan só para "cambiar de aires" -de novo sen que medie pracer algún- e ver se nos fiordos noruegueses a conxunción dos astros obra o milagre.

Pero a esta muller non lle fixo falta pensalo, nin medir se a economía familiar podía cunha boca máis, nin ir ao xinecólogo, nin ás clases preparto, nin pedir unha baixa laboral para ter unha filla sá, sen pasar por un longo proceso, o cal non quere dicir que iso sexa o recomendable, nin moito menos, que por natural, non deixa de ter unha parte ben misteriosa. A natureza, xa se sabe, ten os seus segredos.

Falta saber se nuns anos teremos noticias de que a pequena vai ser sometida a diversas probas nun centro de investigación, alonxada durante anos da súa familia para acabar demostrando que a rapaza é xerga como acto de rebeldía e chamada de atención cara a uns pais que non a desexaban, se o feito de ser parida na oficina tivo consecuencias irreparables para o seu desenvolvemento intelectual, se hai que pedir pena de cárcere para esa nai que abandonou á súa filla nos seus nove primeiros meses de vida, porque a este paso, para entón ninguén dubidará de que un ser humano comeza a selo no momento no que, como potencial suma de óvulo e espermatozoide, ten tal conciencia, feito que xa quedará demostrado nalgunha probeta con capacidade para viaxar no tempo.

En fin, oxalá teñan sorte, e nós, de paso, tamén.

Tres

2007-09-03T17:20:00.000Z

Lembrades a historia de Maga, a gatiña de A., e o seu inconsciente mergullo no disciclín?, pois agora temos un novo relato, do que tamén é protagonista unha felina que viu mudada a súa sorte por un deses azares vitais que descoñecemos, mais que están escritos no destino de cada un.

A que vedes na imaxe é Tres -o nome pode parecer curioso pero ten unha longa explicación na que non nos imos deter-, unha miquiña ben bonita á que lle tocou a lotería este verán ao topar con alguén que lle salvou literalmente a vida. Tres estaba a piques de morrer de fame e de sede, mais tivo a valentía de facer un último esforzo, por ver se conseguía que alguén a axudase e así foi: cando xa case agonizaba nunha beirarrúa, unha man xenerosa rescatouna de baixo das rodiñas dun carro para nenos que empurraba unha muller -"calquera está chamada a ser nai", dixo alguén con acerto obxectivo- que nin sequera reparou no miaño afogado de Tres. Inmediatamente, foi recollida e levada ao veterinario, que a desparasitou e lle deu de comer -case nin podía tragar a pobre.

Nas horas seguintes Tres debateuse entre a vida e a morte e, finalmente, nun xesto de agradecemento cara quen endereitara un rumbo que parecía inevitable, conseguiu saír adiante.

Quen escribe esta historia tivo tamén a fortuna de quedar con ela e agradece inmensamente a quen primeiro reparou con enorme sensibilidade naquel animaliño que pedía axuda e lla deu, que hoxe estea onde está.

Tres parece unha gata feliz e compracida, até poida que consciente de que estaba chamada a outro destino máis xusto.

Só lle falta falar.

The show must go on...

2007-09-03T09:31:00.000Z

Once meses, nin máis nin menos, tardan en chegar as vindeiras vacacións, máis ou menos 330 días, case oitomil horas..., segundos, centésimas e milésimas.

Bueno, o caso é que xa pasaron para moit@s, @s que seguimos preferindo agosto para rascala, tomar o sol, almorzar a deshora, deitarse tarde e erguerse cando xa hai horas que amenceu. É a anarquía saudable que permite o non estar suxeit@s a horarios laborais, a compromisos ineludibles, apetezan ou non, aos invernos infinitos e escuros, que agardamos tarden en chegar.

Pero aquí estamos de novo, coa nostalxia do receso estival e a ledicia, si, de volver atopar as compañeiras e ao compañeiro e, por suposto, a tod@s @s que nos seguides.

Por certo, mañá contaremos polo miudo, con imaxe gráfica se se deixa, a historia de Tres, unha gatiña arrabaleira que foi rescatada dunha morte segura. Saberedes desto e do que vaia xurdindo en próximas entregas.

De momento, benvid@s tod@s. Volvemos ao cole!!!!

Estrelas do porno

2007-08-17T09:14:00.000Z

Moi sorprendidas quedamos nesta mañá (algo menos aburrida grazas aos regresos paulatinos ao lugar de traballo; para todas vos é unha lástima mais para as que ficamos é un alivio...) cando vimos as declaracións do que foi bebé (e agora está feito xa un mozo de 17 anos) imaxe do disco Nevermind de Nirvana, un dos máis vendidos da historia. O rapaz (Spencer Elden, ten por nome) declarou na MTV que "É algo horríbel que tanta xente me vira espido", comenta tamén na entrevista que as fotografías foron tomadas polo seu pai e un amigo deste que recibiron por elas 200 dólares.

O certo é que eu andaba entre rematar o colexio e comezar o instituto cando os Nirvana se puxeron de moda, despois chegou todo o conto do suicidio de Kurt Cobain aló polo 1994 e a moda foi aínda a máis. Despois da digresión a cuestión fundamental vén sendo, porque aparece agora o rapazolo este dicindo que se sinte como a maior estrela do porno da historia, cando ninguén, se el mesmo non andivese a airealo, sabería que se trata del. Marcouno aparecer cando non tiña conciencia algunha na portada dun disco tan emblemático? Non andará buscando levar algo máis de beneficio? Usará o truco de "son o bebé do Nevermind de Nirvana" para ligar? Serviralle cando practicamente ninguén da súa xeración se lembra do grupo?. E a peor reflexión de todas... segundo o seu argumento, os nosos pais e nais andan a facer exibicións pornográficas de todos nós cando ensinan a típica foto do bebé na bañeira, en cueiros, etc? A ver se vai ser que somos todas ráíñas do porno e non tíñamos idea algunha...

Aperitivo de verán

2007-07-31T15:58:00.001Z

E para non comezar o verán tristeir@s, aquí vos deixamos unha desas xoias polas que non pasa o tempo, a canción do verán por antonomasia. @s maiores desta casa aínda recordabamos -e interpretamos non hai tanto- a coreografía deste hit parade. Atención á estética do persoal, que non ten desperdicio.

Vai dedicada a tod@s vós e especialmente a S. e A. (halles gustar).

Aquí, un sector da redacción do Tevabuena comeza feliz as súas vacacións pero queda en boas mans este recuncho.

A tod@s @s que nos ledes a diario, felices vacacións para quen as teña xa, paciencia para @s que lle tarden aínda un pouquiño e ata a volta.

A animarse e botar unhas risas!!!!

Un sen parar

2007-07-31T11:08:00.000Z

Volvemos ás andadas que menos nos gustan, mesturas sentimentais froito da alegría polos éxitos acadados e merecidos de A. e S. e de outra xente que, malia non conseguir a súa praza, fíxoo moi pero que moi ben (déanse por aludidas todas), e da tristura pola marcha, sempre chea de promesas que logo dilúen as présas e as vidas privadas da cada quen.

Ten que ser así, e mellor que os motivos sexan estes e non as forzadas saídas por tempo esgotado, que son máis duras.

Ten razón S., aquí, malia todo, estáse ben, aquí compártense moitos momentos que contrúen tamén a nosa cotidianidade, mais respéctase a privacidade, que é tan necesaria.

As persoas estamos afeitas a acostumarnos e non é certo iso de que ninguén é imprescindible, non o é. Cada un convértese no que merece, e hai persoas grandes que ocupan grandes espazos e outras moi pequeniñas que se volatilizan, por fortuna.

É o que é, uns veñen e outros van nesta casa de "tócame Roque", con tódolos respectos, o cal lembra a necesidade de mudar algunhas cousas, pero iso é o que nós temos máis claro -quen se non?.

Pero ao que iamos, botaremos de menos a A. e a S., e agardamos que elas non nos esquezan. Non é preciso nin que veñan por aquí, que para iso están os bares, como dixemos tantas veces, non?

En setembro, sen falta, unha de festa.

Grazas pola vosa presenza e os convites abondosos e ricos e, por suposto, moita, moitísima sorte ás dúas nesta nova etapa que ha ser moi boa, merecédelo.

Apertas tevabueneiras!!!!

Masas amansadas

2007-07-30T08:34:00.000Z

Son cada vez máis os programas de tv que dedican varias emisións monográficas a furgar nas vidas alleas, horas e horas investidas e sacar canto máis trapo suxo sexa posible de famosos e "famosillos". Dá vergoña. Todo ten pinta de ser unha especie de biografía "non autorizada" dos protagonistas. Perdemos o tempo en ver boa parte dun deles, en concreto o que resume a vida de Julio Iglesias (un canto a Galicia, ei!"). Nin unha soa declaración do mentado nin de ninguén próximo amigo ou inimigo, só recortes de prensa desde que o eurovisivo cantante quería ser futbolista e avogado. E despois as mulleres (di el que foron miles as que pasaron pola súa alcoba). E coma todos os que xa triunfaban co Caudillo en pé, malia que a duras penas, recepcións no Pardo con "La collares" e Carmencita loira; e a Presley, que foi sendo cada vez menos filipina e más ambiciosa, e as enlouquecidas fans latinoamericanas e europeas. E claro, miras ao individuo e dis..., en fin, algo tería que non se ve a simple vista. E mentres esta idea ocupa a túa cabeza, sentes certa vergoña por estar contribuíndo ao incremento do "share" deste exemplo claro de lixo televisivo. No noso descargo, diremos que é obriga nosa estar informadas para compartir con vós "de lo divino y lo humano", aínda que o exemplo que hoxe traemos teña pouco de ámbolos dous aspectos.

E volvemos ao de sempre: o que se deu en chamar "prensa rosa" é legal? calquera pode difundir imaxes privadas de calquera e quedar impune? non será o mundo ao revés se é o aludido quen ten que saír para defenderse publicamente? Cremos que a estratexia é tan vil como hábil, pois consiste en enganchar a un sector pouco formado, que non filtra a información que recibe, tan so cre. E así imos, o que chega primeiro, gaña; o que antes fala, convence, porque as tragadeiras son insaciables e canta máis caroña, máis felices, porque a desgracia allea distrae a atención sobre a propia, porque hai moit@ infeliz que se contenta con ben pouco, porque a información sen criterio nin selección entontece e canto máis burros, máis mansos. Non falamos só do que nos toca máis de cerca, falamos en xeral, porque, preocupantemente, imos camiño dunha sociedade menos crítica, máis conformista, autómata ata o extremo. Non hai tanto non era sospeitable. Criamos en que a nosa ía ser a xeración continuadora, a concienciada, a que valoraba os logros da que nos precedeu, pero cedemos un legado non se sabe se confuso ou difuso, en calquera caso, malinterpretouse. Non era esto o que queriamos, por iso o futuro queda en mans de manteiga e preocupa.

Bueno, rematamos con unha boa nova: a nosa compañeira S., editora do tevabuena, tamén sacou a oposición!!!! Lamentamos a súa marcha pero alegrámonos moitísimo por ela. Noraboísima de tod@s @s tevabuen@s.

'Bandolismo' musical

2007-07-29T17:09:00.000Z

Despois do longuísimo período de o***, nervios, esperas e demais, por fin voltamos á vida normal, aproveitando que o verán esperou por nós para aparecer. Coa resaca do venres no corpo, logo do concerto que levaba tres meses agardando e da obrigada saída polos pubs tocounos comentar con tod@s @s interesad@s as impresións que nos causaron eses meneos de cadeira que se meteu o artista no escenario. E a verdade é que non nos importou moito recordalo, non (en fin, que vos vou contar a vós...). Pero tamén nos divertimos moito cando unha das nosas interlocutoras, idosa melómana como comprobaredes deseguido, nos preguntou se cantara a súa canción favorita. –“Cal?”, pregunteille allea ao que se aveciñaba. –“Corazón batido”, -!!??. E xa vos imaxinades cal foi a miña reacción, porque non me puiden aguantar e espeteille unha tremenda gargallada na cara á señora (menos mal que hai confianza, que se non...). E total, que non a cantara, o que á señora a indignou aínda máis que a miña insultante falta de respecto. E iso que xa eu debía de estar acostumada, porque non había moito tempo á mesma fonte inesgotábel de leccións de idiolectos particulares escoitáralle cantar unha desas cancións aprendidas de enterro en enterro que teñen unha filosofía moi cristiá, como Dios manda. O curioso do asunto é que a señora, que non anda moi fina de ouvido, trocáralle a letra e, ao máis puro estilo ‘Papito’ trastocoulle o sentido místico da mensaxe nunha alegoría báquica de culto aos praceres máis mundanos (e perdoade o circunloquio), de xeito que cantaba:

“Na tardiña baixa da vilaaaaaaaa [por vida]
Vou inseminarme [por examinarme] de amooooooooor.........”

Do resto non me acordo, quedei tan pasma que desconectei, pensando no ‘bandolismo’ musical a que estamos sometidos. E despois métense con Soyaya!!!!

PD: O post vai con un pouquechiño de retraso debido a problemas 'técnicos'. Grazas a P. por estar sempre tan atenta e entender máis ca min destas cousas de informática.

Conta atrás

2007-07-29T12:04:00.001Z

Estamos que non vemos a hora de meter o bikini na maleta e saír correndo cara á praia, a non facer nada. É tanta a falta que temos de descansar. No medio, imos asistindo ás boas novas de sabor moi dóce e algo acedo, pois imos entrar de novo en fase de despedidas. De momento, andamos moi contentiñ@s tod@s porque a nosa compañeira A. sacou a oposición, e seguimos atent@s e esperanzad@s en que a listaxe de éxitos non remate aquí.

E esas son as novas que temos, que abondas son. Andou por aquí a semana pasada a nosa sempre presente M., que aínda que nos deixou en marzo é como se nunca marchara. Aínda botamos unhas boas parrafadas. Agardamos, sen éxito, a visita da nosa Píntega.

Antes de marchar e ante a demanda insistente de M., para que botemos a andar ese consultorio, andamóslle dando voltas para que quede unha cousa decente cando se trate de asuntos serios, e algo semellante aos "busca amigos" dalgunha revista do corazón que nos ten feito botar algunhas risas, cando Meri decide agasallarnos coa lectura das xoias que alí aparecen, para os menos graves.
No fondo, aquí facemos o que podemos por salvagardarnos da tolemia xeral. Non sei por que, cando son festas, as rúas ínzanse de personaxes curiosas, que manteñen profundas conversas con amigos imaxinarios, e con eles tratan de arranxar o mundo -meus pobres, ignorando que non parece ter moito arranxo. Tod@s, sen excepción, procuramos aparentar estar máis cord@s do que en realidade estamos e rimos moito cando na tv vemos a todos eses frikis e pensamos "mi madriña, non se sabe se está tolo, é parvo ou todo o contrario e ten a habilidade de facernos crer o que quere que creamos".

No fondo, o que sucede aquí non é ás veces menos surrealista. Aínda está no noso recordo o episodio do can, daquela festa, dalgúns espertares do lado menos bo desas mentes bipolares que nos rodean... Aquí protexemos a nosa tolemia dun xeito insistente. Tolemia que a nós nos parece moi normal, habería que lla mostar a un alleo, a ver se opina o mesmo. Por iso agora estamos convencidas de que co noso consultorio poderiamos axudar, porque coñecemos moitas variantes de trastornos de personalidade. O que non temos é medo, o noso é necesidade de mellorar as cousas, se nos deixaran, claro, pero parece que non vai ser así.

Non é tempo de reflexións fondas, agora que a cabeza e o corpo piden a berros descanso. Só confiamos en que á volta sigamos coma nos mellores tempos (ah, é que faga bo tempo!).

A derradeira cabalgada

2007-07-24T07:52:00.001Z

Rematou a cabalgada do Solitario, o misterioso ladrón de bancos que resultaba tan simpático alomenos ata que, sexa porque viu ameazados os seus plans ou porque a súa mente era máis perversa ca calculadora, rematou coa vida de tres persoas.

Tolo estaba, sen dúbida, pero era deses tolos intelixentes que espertan a curiosidade e a empatía de quen pode ver nos seus golpes -case corenta en trece anos- unha lección antisistema. Total: 600.000 euros, cen millóns das antigas pesetas, moito menos do que nos rouba a administración pública. Para que?, pois poida que inicialmente polo pracer de ter en xaque a "las fuerzas y cuerpos de seguridad", e unha vez chamada a atención, por supervivencia..., quen sabe.

Por necesidade non debía ser; un tipo aparentemente normal -un nome, Jaime Giménez, e unha vida comúns, malia que agora tódolos veciños vaian de listos, dicindo que parecía conflitivo e que tiña ameazado a máis de un; pero ás veces son outros afáns, distintos dos lucrativos, os que espertan nos seres humanos mecanismos insospeitados.

Hai un tempo falamos aquí deses desexos agochados, do que fariamos se ninguén nos vise, se souberamos que os nosos actos, aqueles que reprimimos, non tiveran máis consecuencias que a de proporcionarnos o pracer e a excitación de sabernos en terreo prohibido. O límite entre o ben e o mal é difuso, tanto como o que separa a cordura da tolemia, ou máis, da patoloxía psiquiátrica. Que mecanismos rexen as nosas mentes, que nun segundo podemos converternos en seres daniños?. Ai, o ser humano, que complexo é!!!!!.

Mais post@s a confesar, funambulando nese fío que delimita terreos antagónicos, confesamos que nos era bastante simpático o home este.

Volvemos

2007-07-23T07:54:00.000Z

Concluída a peregrinatio opositora (con estupendos resultados nalgúns casos, á espera de que se publiquen as listaxes de aprobados con praza, nas que agardamos figure máis dun nome coñecido), volvemos, non imos dicir que con enerxías renovadas, porque iso só será mediando vacacións.

Hoxe M. non nos comentou ningunha noticia das que aparecen en "Larregióndeorense", pero si nos deixou preocupadas algo que lemos en "El País", sobre un fenómenos curioso: o do botafumeiro da Catedral de Compostela, que ao longo da súa existencia tivo máis dunha aterraxe desafortunada. Como estamos nas vésperas do Apóstolo -nós non somos relixiosas, só pensamos en termos de "día no que non se traballa"- parécenos que vén ao caso facer un repasiño polo anecdotario dun dos elementos que segue sendo un dos souvenirs máis demandado e que polo momento, e por fortuna, aínda non ten unha tradución ao castelán ("echahumero"?????).

Dende que comezou a usarse, aló cando no século XI se buscou unha maneira de contrarrestar o insoportable cheiro a humanidade -humanidade suxa, suorosa e enferma- que se amoreaba no templo despois de ter peregrinado, foi modificando o seu mecanismo motor que ata chegar ao actual, que data de comezos do século XVII.

Era inevitable que nun percorrido "tiraboleirado" tan longo ocorrera algún percance. O primeiro produciuse durante a visita de Catalina de Aragón, a finais do século XV. Entón o botafumeiro, segundo conta a lenda, saíu por unha das fiestras de Praterías. Noutra ocasión colleu por sorpresa a un cura que calculou mal o percorrido do incensario, que lle partiu dúas costelas. O último accidente do que hai constancia sufriuno un visitante alemán, que formaba parte dun grupo de congresistas emocionados ante o colofón das súas xornadas: "unha de botafumeiro". O caso é que os alemáns, como é sabido, gustan moito da mecánica de precisión, e víctima quixo ver en que consistía EXACTAMENTE a engranaxe de poleas e cordas que moven a mole de prata, e tanto se achegou, que rematou en urxencias co tabique nasal esnaquizado.

E é que vai ser isto como a fórmula do refresco ese de cola: que máis dá o que teña, o caso é que funciona. O botafumeiro é igual. Non é preciso verlle as tripas ao asunto, á marxe de que o cheiro a incenso, alomenos en tan alta concentración, deixa a calquera medio parvo, se por riba recibes o impacto dos sesenta e pico quilos que pesa, é como para pensar en apostatar. Non, se é o que dicimos sempre, os fanatismos non levan a nada bo.

Varia

2007-07-07T18:55:00.000Z

Coa alegría de saber que a Maga non lle quedou secuela algunha despois do baño no disciclín, como podedes ver na foto que nos cedeu a súa dona, na que se pode aprezar certo cambio -aínda lle veu ben, polo visto-, e que @s nos@s compañeir@s que andan ás voltas co remate do seu doutoramento -a falta da Motorciños que vai en breve coa súa tese- sairon airosos do trance, iniciamos o sprint final, máis ou menos longo, dependendo dos casos, cara as desexadíiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiisimas vacacións. Ai, só pensar no soliño, na praia, nas viaxes (para quen planifique a longa distancia)..., xa vén soa a inercia para chegar até aló; algo dispers@s, non o negamos, pois esas cuestionables e cuestionadas probas de acceso ao apaixoante mundo da educación secundaria estánnos licuando o cerebro. E así andamos falando todo o día do mesmo -xa non funciona o da sanción pecuniaria para a hora do café-, para desgraza d@s nos@s compañeir@s, que querían ser totalmente alleos a esta "empresa". Aínda non se sabe en que ha quedar. Esa "deferencia" cara aos interinos estáselle indo das mans, e así cada un fai o que quere, o que converte todo isto nunha sorte de lotería sen tódolos números no peto. Se era ben difícil, case impensable, ter unha oportunidade, a improbabilidade elévase á enésima potencia cando as normas que deberan rexer de xeito exacto para tod@s, aplícanse de maneira totalmente arbitraria. Non estamos desanimad@s, pois sabiamos a onde iamos. Non se nos moleste a veciña Pirámide, pero a administración pública é un mundiño ben inaccesible, non xa só para formar parte dela en calidade de funcionari@, senon, simplemente, para entender os seus mecanismos.

Así que nós seguimos centrad@s nos pauciños salgados -apaixoante e accesible mundo- nos "cafeses" de media hora e algo e en botar unhas risas. E alguén dirá que pasamos o día a rir, que somos, se cabe, algo frívol@s. Non, só cando queremos, pero as penas con pan son menos, non?, e se hai que escoller entre rir e chorar, nós quedamos co primeiro, que para o outro sempre hai tempo.

Fai sol, estamos en xullo, a familia, ben, grazas.

Aventuras felinas

2007-07-04T10:28:00.000Z

Estamos pendentes para mantervos informad@s da evolución de Maga, a gatiña de A., que hoxe decidiu pórse a remollo no cubo da fregona. Nada, un accidentiño caseiro sen importancia, que desgustou á súa dona, que o é desde hai pouco.

Total, que Maga, que é pequeniña, asomou o fuciño e caeu no "disciclín" (lavanda para máis señas). Non se sabe se inxeriu o deterxente, o que foi evidente é que levou un susto -non tanto como A.-, pero máis nada. Non obstante, seguimos pendentes máis non preocupad@s.
Aínda algo rimos, discurrindo sobre as posibilidades de metarmorfose que puidera ter sufrido a gatiña ao longo da mañá e en ausencia da súa nai humana de adopción. Quizáis agora xa sexa unha gata feita e dereita; un trance desas características faite madurar de vez. Se cadra, afeccionouse á limpeza e tenlle a casa coma unha patena -ai, se lle dera por aí-, pero o máis seguro é que estea coma unha rosa, así que non hai razón para desgustarse. Só é unha aventura máis no seu camiño cara a estapa adulta.

Seguiremos informando.

Mellórate, Maga!!!!

Malia todo...

2007-07-03T10:38:00.000Z

Malia este chuviñar sen descanso neste xullo que ameaza novembro, hoxe volvemos con enerxías renovadas do café. Motorciños está en vésperas da súa tese, e nós montándolle a clá, con pompós e bravos ensaiados.

Outra cousa non, pero rir aínda rimos. Até lle fixemos unha chamada solidaria a M., que anda "loca pirdida" coas insás oposicións ($$$$$$$$$$$$$$$). E ela alegrouse, dixo que tiña un día máis gris do que é perceptible. Convidámola a vir até aquí, por iso de que coa ventá do coche baixa, algo de aire -e auga tamén- sempre entra. Nós mentres, entre decibelios por riba do límite permitido e pauciños de pan, imos coñecendo a X.L. que é o noso provedor de "Hola!", e a KK, outra candidata a ser botada en falta cando lle toque volver ao Brasil. Agora somos menos, especialmente estes días nos que a xente vai e vén, e tamén por algunhas baixas moi significadas, especialmente, a da nomeada M. Achégase de novo a longamente ausente "Remexo" e nós celebrámolo. Pero, por deus, que chegue o verán como é debido, que non podemos pór a enfriar o barril da "jéinequen", que as olivas témolas compradas (para a saída, non nos xulguedas mal, que en horas de traballo non se bebe).

Así non se pode, non temos inverno abondo como para que isto non pare. Cando vexamos o sol non o imos crer.

D-Shining

2007-07-01T22:12:00.001Z

A ver... que os ánimos parece que andan algo polo chan. Desfrutade do inicio da semana co Resplandor en 30 segundos (ou algo máis). Eu moi ben o paso con estas micropeliculiñas.

Sursum corda!!!!!

2007-07-01T11:25:00.000Z

Na Pirámide andan inapetentes, a nosa Píntega hai moito tempo que non escribe "derdalí", Cerrepiache ameaza con botar o peche, e nós, algo faltas de material para a elaboración de máis post e pendentes das malditas listas do edupuntoxunta (mecagonasoposicións!!!). Pero bueno, que pasa, que invento é este????????????? Hai que lle pór remedio a esta apatía xeral. Até estamos dispostas a anunciar que cada vez que se falta á cita co blog, morre a nai do gatiño que xa matamos por falar galego. Non sabemos, algo verdadeiramente alarmante, que puxera a todo o mundo a parir post e comentarios varios.

Cremos, non obstante, que o problema é que tardan en chegar as vacacións e estamos cans@s, até para isto. Logo, terá remedio, e á volta os "blós" van botar fume. Para entón poremos en marcha ese consultorio que tanto está desexando a nosa Rabuda, porque o verán é máis intenso para moitas cousas, a calor é para moit@s un excitante natural moi efectivo, a xente viaxa e, xa se sabe, o anonimato permite moitas cousas que non se contan, nin hai por que, a non ser que a identidade estea ben preservada.

Xa veremos para entón. Como andamos repartid@s para o tempo de asueto estival, o tevabuena non ten pensado pechar, a menos que os órganos censores nos fulminen, que todo é posible.

Así que ánimo, que falta menos. Á Pirámide dicímoslle que se a viagra anda cara, nós podemos contribuír, pois desexámoslle plenas e felices relacións; da Píntega queremos saber se segue de executiva agresiva; e a Cerrepiache, que avise se pecha para montarlle a despedida. Desta, a ver se non nos pasa como coa nosa sentida M., que moita flor, moito sentimento, moita festa e outra tanta resaca, e aínda non a agasallamos como é debido.